YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
19
Αύγουστος
2009

Η πανσέληνος του Αυγούστου

ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΟ μεν, ωστόσο, είμαστε εντός των φάσεων της ίδιας σελήνης, με την ίδια απορία. Τι να είδε το μεγάλο φεγγάρι

του Αυγούστου, η πανσέληνος, που καθώς αργοκύλησε μια βραδιά στον ουρανό της Ελλάδας δημιούργησε έκσταση; Αυτό το ίδιο φεγγάρι που πριν αιώνες είδε τα αρχαία μάρμαρα στη δόξα τους και σήμερα τα συντρίμμια τους, απομεινάρια της οργής των ανθρώπων και των καιρών που διάβηκαν πάνω τους;  Ολοστρόγγυλο, ολόγιομο, σοφό και κοσμογυρισμένο πιο σιμά στη γη, ασημένιο κόσμημα στον κόρφο της νύχτας, περίχυσε με το απαλό φως του τα πάντα. Μακιγιάρισε την Ελλάδα τόσο όμορφα που σκέπασε και τις μαυρισμένες πλαγιές από τις πυρκαγιές, με απαλές καμπύλες σκιαγράφησε τα γυμνά βουνά, έφερε αϋπνίες στους ευαίσθητους και μελαγχολία στους ρομαντικούς, κύλησε στα όνειρα των παιδιών και στους κόρφους των κοριτσιών, ανακάτεψε την ποίηση με τη ζωή, σήκωσε παππούδες και γιαγιάδες από τις πολυθρόνες που βγήκαν στη βεράντα να  ξαναθυμηθούν εκείνα τα φεγγαρόβραδα της νιότης...

                Δεν ήταν όμως το φεγγάρι των ονείρων μας. Ήταν το φεγγάρι που χάσαμε, από τότε που το μύθο του τον πάτησαν οι άνθρωποι και άφησαν το χοντρό αποτύπωμα της πατημασιάς τους στο ουράνιο σώμα. Από τότε που του κάρφωσαν σημαίες και πλάκες με πληροφορίες οι άνθρωποι από τη γη, να τα βρουν άλλοι άνθρωποι που στο μέλλον μπορεί να το χρησιμοποιήσουν για μια στάση πριν πηδήξουν κι αυτοί στον πλανήτη μας. Το κοντινότερο κομμάτι του ουρανού, είναι το φωτεινό φεγγάρι, που φώτιζε τους ερωτευμένους να πάνε νύχτα – κρυφά να συναντήσουν την αγάπη τους, κάποτε άλλοτε. Αλλά και φεγγάρι για κλεψιά ήταν η πανσέληνος που διευκόλυνε και άλλες κατηγορίες ανθρώπων της νύχτας. Φεγγαρόπληκτοι!...Η  ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΗ φεγγαράδα είναι θέμα και θέαμα για τους απλούς ανθρώπους. Τη ζει περισσότερο η γειτονιά. Που παρά τις τόσες μιζέριες της καθημερινότητας, στην παγωμένη θάλασσα της ψυχής τους το φεγγάρι σελαγίζει γεμάτο άπιαστα όνειρα. Σ΄ένα παλιό κείμενο εκείνου του μάγου του καθημερινού χρονογραφήματος, του Σπύρου Μελά, υπάρχουν κάποιες απλές μα ουσιαστικές γραμμές « Είναι πάνδημη, αυτές τις βραδιές, η έξοδο του λαού. Οι φεγγαράδες είναι το θέατρό τους, ο κινηματογράφος τους, όλο το ενδιαφέρον του επαρχιώτικου καλοκαιριού. Τι βλέπουν και χαίρονται τόσο; Το δεντράκι πούχει γίνει απίστευτο μανουάλι κάτω από τον αχανή θόλο της νύχτας, έναν τοίχο πούχει γίνει φως, ένα λοφάκι πούχει γίνει ασημένιος καπνός και προ πάντων τους ίδιους τους εαυτούς τους αλλαγμένους, απίθανους. Είναι κορίτσια της συνοικίας, αυτά που περνούνε μέσα με τόσην αίγλη, με το φεγγάρι στα μαλλιά, στα μάτια, στα γέλια, στα δόντια ή φιγούρες φευγάτες από τις πιο ντελικάτες ορασιές των προρραφαηλικών σχολών; Ο ρομαντισμός έχει έναν παντοδύναμο πράκτορα: το φεγγάρι. Δεν υπάρχει γωνιά που να μη στήνεται μια παγίδα. Η πιο πεζή αυλή, μια γλάστρα, μια σκάφη, ένας τενεκές σκουπιδιών, η πιο κοντινή ταρατσούλα, ο πιο άθλιος δρομάκος, μ’ ένα χτύπημα της αργυρής μπαγκέτας, γίνονται ποιήματα. Και μέσα σ’ αυτή τη σκηνογραφία για ονειρόδραμα η φεγγαράδα παρουσιάζει σαν άϋλη, ουράνια ομορφιά το πιο ασήμαντο της ημέρας.-Τι ωραία που είσαι! Ποτέ δε σε είδα ωραιότερη.-Αλήθεια; Μου το λες αλήθεια;-Μα ναι παιδί μου! Τόσο που λέω να ήταν όλες οι μέρες-νύχτες. Και όλες με φεγγάρι. Και να φέγγουν όλες , έτσι στο τρυφερό σου μέτωπο.Δεν ξέρω άλλο λαό τόσο φεγγαρόπληκτο!...» Την ωραιότερη όμως περιγραφή της Σελήνης έκαμε με απλό ύφος και βαθιά παρατηρητικότητα ο ποιητής Ζαχαρίας Παπαντωνίου. Ποίημα που έμεινε στα συλλεκτικά της ανθολογίας. Το διαβάζουμε και είναι σα να το έγραψε μόλις χθες. Αγροτικό το επιγράφει. «Στο στάβλο απόψε ήρθε το φεγγάρι.../  εκοίταξεν απ’ το παράθυρό του, / είδε την αγελάδα, το μοσκάρι, / το βόδι που μασούσε το σανό του //Στον κήπο μας ανήσυχα γλιστρούσε, / ανέβηκεν απάνω στη συκιά μας, / εμέτρησε τα λίγα πρόβατά μας, / είδε το γαϊδαρό μας και γελούσε.  //  Πήγε στ’ αμπέλι, πήγε στο λιοστάσι, / άκουσε τα κουδούνια απ’ το κοπάδι, / χωρίς κουβά κατέβη στο πηγάδι, / κι ήπιε νερό πολύ να ξεδιψάσει. // Στις λεύκας μας τα φύλλα παιγνιδίζει, / στον ουρανό τον καθαρό ανεβαίνει. / Μια χήνα το κοιτάζει σαστισμένη / κι ο σκύλος μας ακόμα το γαβγίζει.//»