YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
29
Ιούλιος
2009

Δικαιούται να ρυπαίνει όποιος μπορεί να πληρώνει;

Ο ΡΥΠΑΙΝΩΝ πληρώνει. Είναι το πρόσχημα των αρχών(δημοτικών και ευρύτερα κρατικών)να εισπράξουν χρήματα πρωτευόντως και να προστατέψουν το περιβάλλον ...δευτερευόντως! Επομένως, όποιος

ασυνείδητος ή ανάγωγος έχει λεφτά μπορεί να ασχημονεί και να είναι και αξιοσέβαστος πολίτης. Το πρωτάκουσα στο Δήμο μας, όταν επιχείρησε να περιορίσει τη χαρτούρα της εμπορικής διαφήμισης, που σκορπούσαν στην αγορά οι νεόκοποι επιχειρηματίες. Τα μάζευε τα χαρτιά το συνεργείο της καθαριότητας και με βάση τις πληροφορίες που έδιναν για την προέλευσή τους, ο Δήμος επέβαλε το ανάλογο πρόστιμο. Πληρωμένη παρανομία και τα…σκυλιά δεμένα. Το αν το εισέπραττε, το πρόστιμο το δημοτικό ταμείο, είναι άλλο ζήτημα. Πάντως η πρόθεσή του διατυπωνόταν ξεκάθαρα με τη θέση της αρχής ότι «ο ρυπαίνων πληρώνει». Καλό ακουόταν. Δεν είχε όμως την ισότητα επί της εφαρμογής του νόμου. Ο φτωχός, που κατά κανόνα είναι και απαίδευτος, τιμωρείται για πράξεις που ο ρυπαίνων και πληρώνων συμπολίτης του, βγαίνει λάδι. Ίσως είναι και προκλητική η διατύπωση της...ποινής προς σωφρονισμό.

Με την ίδια λογική και την εισπρακτική μεθοδολογία το ΥΠΕΧΩΔΕ σοφίστηκε να....ξαναρμέξει την παραγωγική αγελάδα, δηλαδή το αυτοκίνητο, το οποίο έχει φορτωθεί πλείστες όσες φορολογίες. Από τη στιγμή που θα πάρει πινακίδες να κυκλοφορεί, μέχρι την τιμή της βενζίνης, τα ανταλλακτικά, τις ασφάλειες, τις θέσεις εργασίας στον κύκλο των ασχολούμενων με τους...τροχούς, εκείνος που μια ζωή πληρώνει είναι ο κάτοχος. Με την απερισκεψία δε που διακρίνει καθέναν μας, την αυτονομία κίνησης και την κοινωνική προβολή που παρέχει το μικρό ΙΧ, νοικοκυριά που δεν έχουν καλά-καλά σπίτι, διαθέτουν δύο και τρία και τέσσερα αυτοκίνητα αν συμπεριλάβουμε και τα επαγγελματικά - αγροτικά κυρίως. Το αυτοκίνητο αύξησε τα έξοδα και έκαμε ελλειμματικούς τους μικρούς ατομικούς προϋπολογισμούς. Ωστόσο, η πληθώρα των αυτοκινήτων στο αστικό, επαρχιακό και εθνικό δίκτυο, αποτέλεσε το ερέθισμα: Πού βρίσκονται τόσα χρήματα στο λαό που...πεινάει; Κι αφού εκείνος τα οικονομεί και τα βγάζει πέρα, απάνω του και το κράτος. Το οποίο, μιας και δεν μπορεί να πιάσει τη φοροδιαφυγή (αλλά κι αν την πιάσει το βέβαιο είναι ότι θα τη σπαταλήσει σε πολιτικάντικες αντιπαροχές) αυξάνει τα τέλη κυκλοφορίας με πρόσχημα τη ρύπανση του περιβάλλοντος! Δίνει πριμ για απόσυρση των σχετικά παλαιών και προωθεί την κυκλοφορία των καινούργιων αυτοκινήτων, που σημαίνει αβάντα στην ανεργία της Ευρώπης όπου εκατομμύρια εργατών αποζούν από τη βιομηχανία του αυτοκινήτου και τα βιομηχανικά κράτη ωφελούνται από τις εξαγωγές τους.

Επειδή η φορολογητέα ύλη - κατά οικονομολογικό όρο - είναι ομολογουμένως ασύλληπτη, βουτιά στην παραοικονομία που είναι παράνομη μεν, αλλά ορατή από το αποτέλεσμα. Βρίσκει ο κόσμος διεξόδους. Τοκογλύφους, αδήλωτα εισοδήματα, συναλλαγές με κερδοφόρα παρανομία (ναρκωτικά και όπλα, όλα στη ζούλα και στη μαύρη, για τα οποία το κράτος κάνει το κορόϊδο αλλά μπαίνει και άτυπος συνεταίρος με το να αποδέχεται το πανωγόμι στη φορολογία των πάντων, χωρίς να νοιάζεται πού τα βρίσκει ο πολίτης, που δε θα πάψει να καπνίζει και να πίνει και να κυλάει στους δρόμους και να συναλλάσσεται «κάτω από το τραπέζι»). Τα αποκαλυπτόμενα σκάνδαλα δισεκατομμυρίων τα οποία ανακαλύπτει η δημοσιογραφία, και επισημοποιούν οι έρευνες (όταν το πλοίο έχει ήδη αποπλεύσει), διώκει ο νόμος (αλλά τα μεγάλα έντομα είναι έξω από το δίχτυ, το οποίο άλλωστε αδυνατεί να κρατήσει). Τα χρήματα, όμως, που λείπουν δεν εισπράττονται μακάρι και κεφαλικό φόρο εποχής τουρκοκρατίας να μας βάλουν (επειδή και τότε έκλεβαν τους φτωχούς και φοβισμένους ραγιάδες τα «μεγάλα έντομα» που δούλευαν για τον αφέντη τους αλλά γέμιζαν πρώτα το δικό τους κεμέρι). Μην κοιτάζουμε που ο λαός ευαίσθητος, ευκολόπιστος, πονηρούλης και νταραβερτζής και ο ίδιος, λέει ότι παρασύρεται, στην ουσία συμμετέχει και αυτός (ο Έλληνας κόβεται μια στιγμή για την αλήθεια, την ίδια όμως στιγμή μισεί κι αυτόν που δε θέλει να δουλέψει στο ψέμα- ο χαρακτηρισμός για τους Έλληνες, είναι ενός αμερικανού δικαστή που βραβεύτηκε τον περασμένο αιώνα σε διαγωνισμό για τη φυσιογνωμία των λαών).

Η αλεπού όταν δεν έχει κοτέτσι να χορτάσει, ψάχνει για ακρίδες. Το κράτος, με τα 56 δισεκ. ευρώ εξωτερικό χρέος προσπαθεί να λύσει το γρίφο φορολογώντας τους θεωρούμενους υπαίτιους της ρύπανσης του περιβάλλοντος. Αντιστρέφουμε το σλόγκαν και λέμε: ο πληρώνων δύναται να ρυπαίνει. Μαυραγορίτες υπήρξαν και έγιναν πλουσιότεροι σε δυσκολότερες εποχές. Όταν το αυτοκίνητο καλοσυντηρείται, περνάει ανά διετία από ΚΤΕΟ, ρυθμίζεται η μηχανή να εκπέμπει τους νόμιμους ρύπους, όλα τα σύγχρονα αυτοκίνητα έχουν καταλύτες στις εξατμίσεις, μ’ άλλα λόγια υπάρχει μια λογικότερη διαδικασία προστασίας του περιβάλλοντος και οδικής ασφάλειας, η μεθόδευση της επιβολής «καπέλου» στα ήδη ακριβά τέλη κυκλοφορίας, είναι και κακότητα της διοίκησης έναντι μερίδας πολιτών που δεν έχουν τον τρόπο να ξεφύγουν από τη φοροεισπραχτική τσιμπίδα.

Να μπουν οι φόροι, αλλά δώστε στον κόσμο, κύριοι του ΥΠΕΧΩΔΕ, μαζικά μέσα μεταφοράς αξιοπρεπή και συνεπή στα δρομολόγιά τους, και θα δείτε πόση αυτο-απόσυρση θα γίνει. Πολύς κόσμος δεν απολαμβάνει το ΙΧ. Το θεωρεί αναγκαίο κακό. Δώστε αξιόπιστη αστική συγκοινωνία και τότε και το περιβάλλον θα ανασάνει από μείωση ρύπων και οι πολίτες από το άγχος του ιδιωτικού αυτοκινήτου τους. Τοπικά, ο αείμνηστος Αλέκος Μέγαρης, δήμαρχος Αιγίου, είχε οραματιστεί τη δημιουργία μιας διαδημοτικής αστικής συγκοινωνίας από Καμάρες μέχρι Διακοπτό. Θα θυμούνται οι παλιότεροι γιατί δεν έγινε. Κι όμως να που αποδείχτηκε προφητική εκείνη η ιδέα. Το εμπόριο του Αιγίου θα είχε έναν πολύ μεγαλύτερο αριθμό διακινούμενων πελατών και δε θα τρωγόμαστε αν πρέπει να περνάνε ή να μην περνάνε τα ΙΧ από την Κλ. Οικονόμου, με πρόσχημα ή επιδίωξη τις γεμάτες ταμειακές μηχανές, όπως είπε κάποιος την περίοδο της γκρίνιας στο δημοτικό συμβούλιο. Κρανία γεμάτα μυαλό παραγωγικό χρειάζονται. Πρακτικός νους, για να βγούμε πέρα. Από μια άλλη απρονόητη πολιτική μαζευτήκαμε στις πόλεις και τις καταντήσαμε σφηκοφωλιές, αντί για κυψέλες! Δε μοιάζει, κάπως, ρομαντικό; Εκεί μέσα, οι πολίτες ως κοινωνία και ο λαός ως δύναμη συλλογική, μετατραπήκαμε σε μάζα, όπου κάποια Κίρκη, σε κάθε κυβέρνηση, μας ρίχνει σε βούρκους αθλιότητας, πάντοτε με κάποια ιδεοπολιτικά προσχήματα, για το… άλλοθι της εξουσίας!