YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
01
Φεβρουάριος
2016

Ρομαντικό της χειμωνιάς

Και μάθε το, τις μελιχρές λαμπράδες του Δεκέμβρη / και τις φεγγαροσκέπαστες του Γεναριού ομορφιές / μήτε στις τρέλες τ’ Απριλιού κανένας θα τις εύρει / μήτε και στις μονότονες του Μάη καλοκαιριές», τραγουδάει στο λυρικά του ο Μαλακάσης. Οι μεγαλύτερες ημέρες και νύχτες του χρόνου είναι το Μάη και το Γενάρη. Αλλά και στο δημοτικό τραγούδι της βλάχας, ο καρδιοχτυπημένος εραστής ονειρεύεται την τροφαντή βλαχοπούλα και θέλει να κοιμηθεί πάνω στο παχουλό της χέρι, τρεις μέρες και τρεις νύχτες, τόσο πολύ, που αν συμβεί αυτό, να είναι «οι μέρες του Μαγιού κι οι νύχτες του Γενάρη».

            Απίθανες εικόνες, αληθινές ζωγραφιές με λέξεις- πετράδια μωσαϊκού φιλοτεχνεί ο λαϊκός βάρδος. Με απλοϊκότητα ανεξίτηλη και διάρκεια ανάμεσα στις γενιές που επαναλαμβάνονται στους κύκλους του χρόνου και της ζωής. «Θέλουν ν’ ανθίσουν τα κλαριά κι ο πάγος δεν τ’ αφήνει / θέλω κι εγώ, βλάχαμ΄  να σ΄αρνηθώ κι η αγάπη δε μ’ αφήνει. Το χέρι σου το παχουλό το καντυλογραμμένο / να το ΄βαζα βλάχαμ’ προσκέφαλο τρεις μέρες και τρεις νύχτες/ και νάν’ οι μέρες του Μαγιού κι οι νύχτες του Γενάρη.»

            Με την αλλαγή των όρων διαβίωσης και με τις αντιλήψεις να έχουν απομακρυνθεί από τους συμβολισμούς και τη ρομαντικότητα άλλων καιρών (και ανθρώπων) η αναφορά μας σε τέτοια πρότυπα, φαίνεται εξωπραγματική και σα να μην υπήρξαν άνθρωποι να έχουν πλανταχθεί από τόσο δυνατά αισθήματα και να γίνονται ποιητές των ωραιότερων στιγμών που τους άγγιξαν. Όταν η ψυχή του ανθρώπου βρεθεί σε μεγάλη ένταση, έχει την τάση να εκφράζεται με τον ποιητικό λόγο. Ο μεγάλος πόνος και η μεγάλη χαρά μιλούν άλλη γλώσσα. Το έχει γράψει ο μεγάλος Άγγλος ποιητής Τ.Σ. Έλιοτ. Το μετράμε, το ξαναμετράμε με όλα τα ανθρώπινα και διαχρονικά συμβάντα και το βρίσκουμε όχι μόνο σωστό αλλά και επίκαιρο. Διαφορετικά πώς θα το αναγνωρίζαμε ;

 Ό,τι χαράχτηκε στην καρδιά του ανθρώπου βαθιά, μια φορά, δε σβήνεται. Ιδιαίτερα οι έρωτες οι μεγάλοι, οι τρισευτυχισμένοι και οι άτυχοι, οι μοιραίοι, δεν απαλείφονται σε όλη τη διάρκεια της ζωής. Γίνονται τραγούδι οι καημοί και μοιρολόϊ στο θάνατο, που αφανίζει τα σώματα και αφήνει απείραχτες νοσταλγικές αναμνήσεις. Πίσω από την πεζότητα της δικής μας εποχής, πολλές φορές και την αναίδεια που εκφράζονται οι νέοι, κρύβεται η τρυφερότητα που μεταλλάχτηκε και η εφήμερη αιωνιότητα αισθημάτων που δεν άντεξαν.  Εκείνων των διαβεβαιώσεων που είναι σαν τα βεγγαλικά της εφηβείας. Πολύχρωμα, εντυπωσιακά, μαγευτικά, που εκτοξεύονται από πυρακτωμένες καρδιές ψηλά, πολύ ψηλά και ξαναγυρίζουν φέρνοντας καπνούς από διαψεύσεις. Κι όμως, θα ξαναπροσπαθήσουν, πολλοί στο πανηγύρι των αισθήσεων κάποιαν άλλα Άνοιξη, κάποιον άλλο Γενάρη , κάποιον αλλιώτικο Μάη, στον αέναο κύκλο του χρόνου που περιδινίζει τα πάντα γύρω του.