YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
10
Αύγουστος
2015

Από το περιβόλι με τους…«μαργαρίτες»! Νο 2

Υ

πήρξε, γράφεται στο έντυπο, δ ε ι κ τ ι κ ό ς ο κ. Γενικός της επιχείρησης στον υπάλληλο που του διαμαρτυρήθηκε για τις συνθήκες δουλειάς. Εδώ δε μας απασχολεί το εργασιακό μέρος του κειμένου αλλά το γλωσσικό εξάμβλωμα του συντάκτη του. Ήθελε, νέος ρεπόρτερ όπως μάθαμε μετά, να εντυπωσιάσει με λέξεις που ακουστικά του ήταν γνωστές αλλά ουδέποτε είχε συναντηθεί μαζί τους, να δει πώς γράφονται αυτά τα εύηχα που λέγονται. Ο κ. Γενικός υπήρξε δ η κ τ ι κ ό ς προς τον υπάλληλό του. Επιτιμητικός, αυστηρός, εν μέρει και ειρωνικός, των...κάρφωσε όπως θα έγραφε πτυχιούχος της νεοελληνικής ημιμάθειας. Εμείς, γνωρίζαμε τα δήγματα των μελισσών, όταν ζώο ή άνθρωπος απειλούσε την περιουσία τους, την κυψέλη. Υπάρχουν, βέβαια, και χειρότερα τα δήγματα της οχιάς ή άλλων επικίνδυνων φιδιών. Τσιμπήματα, έως θανατηφόρα. Τότε μιλάμε για  τα  δ ή γ μ α τ α, τα οποία μπορούμε να παρακάμψουμε με μια περίφραση, στη γραφή τους.

 Το λάθος μας συμβαίνει όταν δεν το υποπτευθούμε την ώρα που γράφουμε. Η επιπολαιότητα ή η βεβαιότητα ότι είναι το σωστό, μας τιμωρεί κατόπιν εκθέτοντας την αγνωσία μας. Αυτά τα ομόηχα, στη γλώσσα μας, είναι υπεύθυνα για πολλά λάθη. Ζήτημα ορθογραφίας η διαφορά τους. Κι αυτός είναι ένας πλούτος της εκφραστικής μας ποικιλότητας. Που, όπως και κάθε πλούτος, θέλει προσεκτική διαχείριση. Η μητρική γλώσσα, το μέσο και το σύστημα που γράφουμε και μιλάμε, είναι επιστήμη. Οπότε είναι αυτονόητο να είμαστε εγκρατείς στη διατύπωση των συλλογισμών μας. Και για μεν τα γραπτά υπάρχουν τα λεξικά, για δε τα προφορικά το έρκος των οδόντων, το οποίο δεν μπόρεσε να συγκρατήσει το θυμό του Αγαμέμνονα όταν επέπληξε τους Αχαιούς στο πεδίο της μάχης ότι δειλιάζουν και τον επέπληξε ο Οδυσσέας με την ιστορική παρατήρηση, όπως τη διέσωσε ο Όμηρος στην Ιλιάδα: (ποίον σε έπος φύγεν έρκος οδόντων;).

Απλοελληνική παροιμία βάζει τα πράγματα στη θέση τους  μέσω της ανατομικής θεολογίας : τα δόντια τά ‘δωσε ο Θεός για να κρατούν τη γλώσσα. Μέσα στο αλαλούμ της  αυθαίρετης δημοτικής ή της δημοτικιάς, όταν εισχωρούν  κάποια επεξεργασμένα στοιχεία καθαρού λόγου (και λογισμού), όντως λάμπουν (λόγω ποιοτικής διαφοράς) . Στην περίπτωση που είναι παραλλαγμένα, έως...κακοποιημένα, φαίνονται περισσότερο.