YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
22
Σεπτέμβριος
2012

Ο ανθρωπισμός ως διαχρονική ιδεολογία

Ακούμε, συχνά, ότι χάθηκε η ανθρωπιά και οι άνθρωποι έγιναν σκληροί και ως ένα σημείο, εντελώς αναίσθητοι. Με τον όρο ανθρωπιά εκφράζουμε τα ευγενικά συναισθήματα, τη συμμετοχή μας στη χαρά και στη λύπη του άλλου ανθρώπου, διαμορφώνουμε το κοινωνικό συναίσθημα, έτσι ώστε να συναισθανόμαστε, όλοι οι κοινοβιούντες ότι υπάρχει μεταξύ μας μια αλληλεξάρτηση και μια μορφή αμοιβαιότητας, πέρα από το ένστικτο της ομάδας ή της αγέλης στα άλλα ζωικά είδη.

Ο ανθρωπισμός ή ουμανισμός κατά ένα λατινογενή όρο (homo=άνθρωπος) σημάδεψε μεγάλες ιστορικές στιγμές των ανθρώπων και διαμόρφωσε κατά εποχές στάσεις και τάσεις συμπεριφορών που επηρέασαν τη μορφή των κοινωνιών αλλά και τις συμπεριφορές ατόμων. Ο ανθρωπισμός αναγνωρίστηκε ως παιδαγωγούσα (τις μάζες) ιδεολογία και συντέλεσε στην εξημέρωση των ηθών και διαμόρφωνε ποιότητα σκέψης και ζωής. Αναζήτησε ιδιότητες στον άνθρωπο τις οποίες εξέλιξε και τις προήγαγε μέχρι που αναγνωρίστηκαν ως πρότυπα και έμειναν στην ιστορία ως διδάγματα, αυτό που λέμε ιδεώδη μιας κοινωνίας.

Συνοψίζουμε: Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν φτάσει στην ιδέα ως αρίστου, του καλού καγαθού πολίτη. Σωματικά άψογου και πνευματικά και ψυχικά καλλιεργημένου. Οι Εβραίοι, ιδανικό άνθρωπο θεωρούσαν το δίκαιο, τον ευσεβή και τον τηρητή του Νόμου. Ο Χριστιανισμός ανέδειξε ως σημείο τελειότητας τον άγιο, τον απαρνητή της ύλης που κατατείνει με όλες του τις δυνάμεις προς το θείο. Ο Μαρξισμός, διαμορφώνει το συντροφικό άνθρωπο, αυτόν που εργάζεται να ανεβεί μια κοινωνία, αλλά απέτυχε. Στη διαδρομή της κοινωνικής ζωής εμφανίζεται ο υπαρξισμός, που αποδεσμεύει τον άνθρωπο από περιορισμούς και κανόνες, πιστεύει στην ελευθερία και στη δημιουργικότητά του με στόχο την ανάπτυξη, χωρίς μεταφυσικά ή άλλα στηρίγματα. Παραμερίζει το θείο, το θεϊκό παράγοντα, σχεδόν τον μηδενίζει γιατί, νομίζει, ότι έτσι μόνο μπορεί ν’ αναπτυχθεί και να ευημερήσει..

Δικαιώνεται ο Ηράκλειτος. Τα πάντα ρει. Τα πάντα εξελίσσονται. Οι κοινωνίες δοκιμάζουν ανώτερες μορφές συμβίωσης, επιβίωσης και διαβίωσης με πρότυπα που για ένα διάστημα προτείνονται ως σωτήρια. Αλλά κι αυτά αλλάζουν.