YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
03
Μάιος
2012

Για τον ποιητή Κώστα Ριζόπουλο

Οι οικείοι του, οι φίλοι του και η πνευματική εστία της πόλης, πενθούν για την απώλεια του ποιητή Κώστα Ριζόπουλου. «Έφυγε» ο λυρικός ποιητής, ο ευαίσθητος ευγενικός άνθρωπος της μοναξιάς και της φιλοσοφημένης  υπομονής, ο καλλιτέχνης του παραδοσιακού στίχου, ο φίλος όλων, όσοι τον γνώρισαν.Καλόγνωμος, καλοπροαίρετος, ευγενικός, σιωπηλός, χαμηλών τόνων, με λογοτεχνική αυτομόρφωση και διακριτική γραφή στα χρονογραφήματά του, στις επιφυλλίδες του τοπικού «Βήματος». Έσκυβε στα γεγονότα με τη διορατικότητα επαγγελματία δημοσιογράφου. Αγαπούσε το ρεπορτάζ και πάμπολλα κείμενά του είναι υποδείγματα γραφής και αντικειμενικότητας στην πληροφόρηση του κοινού. Ακόμη και εκεί που δε συμφωνούσε, σεβόταν τη δεοντολογία. Ήταν πειστικός σε ό,τι έγραφε και ουδέποτε καταπιεστικός.Ωστόσο, θα λείψει από την πόλη μια αξία του πνεύματος, ένας λάτρης του Αιγίου, της θάλασσας και του βουνού, του ελατόφυτου εκεί πάνω στο Πυργάκι που περνούσε τα καλοκαίρια του, ανάπνεε το ζείδωρο  αέρα του δάσους, καλημέριζε τον έλατο και εμπνεόταν από τη σελήνη που αργοκυλούσε στους φεγγαρόδρομους τις νύχτες, μέσα στον έναστρο ουρανό και στους στίχους του, συνακόλουθα.Τα φυσιολατρικά ποιήματά του είναι αποκαλυπτικά της αδιάψευστης ρομαντικής του – ποιητικής, ιδιοσυγκρασίας. Γιατί ο Κώστας Ριζόπουλος δεν πάσχισε να γίνει ποιητής. Ήταν ποιητής, από φυσικού του. Όλο του το είναι ήταν ρυθμός και όνειρο. Έβλεπε τη ζωή από την καλαίσθητη πλευρά της. Με ψυχραιμία, εγκαρτέρηση και ελπίδα.Αγαπούσε τους νέους που τον περιστοίχιζαν και είχαν φιλόμουσες τάσεις. Τους πλησίαζε και τους συμβούλευε με ανιδιοτέλεια και εγκαρδιότητα. Ήταν ο μεγάλος φίλος κάθε ηλικίας. Δεν προγραμματίστηκε κάτι καλλιτεχνικό, στην πόλη, που να μην τον καλέσουν να συμβάλει στην οργάνωση, να διαφωτίσει, να προσθέσει, να διορθώσει να δώσει τέλος πάντων τη γνώμη του. Πουθενά και ποτέ δεν είπε όχι.Η μοναξιά και ο ρεμβασμός ήταν το κλίμα του. Εκεί συγκεντρωνόταν, οραματιζόταν, εμπνεόταν και έγραφε. Ακριβέστερα, ποιούσε. Ήταν ο ευγενής της λυρικής ποίησης, ο τεχνίτης του παραδοσιακού στίχου. Έμεινε τέτοιος ως το τέλος. Είχε συνέπεια σ’ αυτό που πίστευε. Με τους ανθρώπους, ακόμα και στα πιο πεζά πράγματα εκφραζόταν συναισθηματικά. Και γι αυτό τον αγαπούσαν όλοι. Τον αισθάνονταν από εκείνη τη στιγμή φίλο. Ήταν ο Κυρ Κώστας! Δεν απόχτησε εχθρούς. Οι πρόγονοί του κατάγονταν από την Ήπειρο. Ήταν από τη στόφα του προκομμένου, του αγαθού και δημιουργικού Ηπειρώτη. Μεταφυτεύτηκε και ευδοκίμησε στη γόνιμη γη της Αιγιάλειας και στην πόλη μας με την πλούσια πνευματική παράδοση. Συνδέθηκε με ενδιαφέροντες ανθρώπους ανάμεσα στις εποχές που έζησε. Πάτησε στη δεκαετία του αιωνόβιου. Βίωσε 93 χρόνια κι όταν τον άκουγες ή τον διάβαζες, δεν έδινε την εντύπωση ότι είχε γεράσει. Οι ποιητές είναι ισοβίως έφηβοι.  «Ενενήντα χρόνια δίχως γερατειά / στα μαλλιά του χιόνια / μα η καρδιά φωτιά». Το ίδιο επίγραμμα, όπως είχαν γράψει για τα ενενηντάχρονα του Δροσίνη, του ταίριαζε.Ο λόγος του σε ανακούφιζε και σε ενέπνεε. Επειδή ήταν γνήσιος  ποιητής. Μ’ αυτή του την ιδιότητα τον προπέμπουμε σήμερα το μεσημέρι, όσο και αν οι ποιητές δεν πεθαίνουν. Είναι από τα είδη που επιβιώνουν και από το υπερπέραν. Επειδή διατηρούνται ολοζώντανοι στη μνήμη και στην ψυχή μας. Επειδή, έτσι, δεν ξεχνιούνται. Και όποιος δεν απολησμονιέται, ζη.Ο Κώστας Ριζόπουλος θα είναι ζωντανός ανάμεσά μας. Κάθε ποίημά του, δανείζει και στη δική μας ψυχή φτερά ανοιξιάτικου χελιδονιού και πετάμε πάνω από ένα τοπίο ευγένειας και ποιότητας λόγου. Αυτός ο Κώστας θα μείνει μαζί μας, όσο υπάρχουμε. Κι αυτό ισοδυναμεί με επαφή διαρκείας μαζί του, μνήμη αιωνία που λέμε, με όση υπερβολή έχει αυτή η τελευταία ευχή της εξοδίου Ακολουθίας, κατά την τελευτή του βίου του. Από δω και πέρα χάνεται η φυσική επαφή. Αρχίζει ο εξαγνισμός. Αρχίζει το μεταφυσικό τοπίο της μεγάλης Σιωπής. Σ’ αυτό, ουκ έστι, λύπη, ουκ έστι πόνος, αλλά ζωή ατελεύτητος. Στην ευδοκία του Θεού, καλέ μου φίλε.