YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
14
Ιανουάριος
2012

Ποιοι είναι, άραγε, οι πιο τρελοί ;

Λένε, πως άμα το χωριό δεν έχει τον τρελό του, τον φτιάχνει. Είναι απαραίτητο ; όχι βέβαια. Ωστόσο κάποιοι άνθρωποι ανάμεσά μας είναι διαφορετικοί. Ζουν έξω και πέρα από τους συμβατικούς κανόνες κι άλλοτε τους λένε παράξενους, ιδιόμορφους (και ιδιότροπους με την έννοια ότι έχουν ιδιαίτερους τρόπους συμπεριφοράς). Συμβαίνει, όμως, (στη μικρή κοινωνία του χωριού, του άλλοτε χωριού μιας και η συμβίωση αυτή σχεδόν αφανίστηκε από την αστυφιλία και την ευκολία πρόσβασης στα κοντινά μεγάλα κέντρα.) κάποια άτομα να έχουν γεννηθεί με κάποια έλλειψη (νοητική καθυστέρηση ή και σωματική αναπηρία) αλλά να έχουν συμπεριφορές εκρηκτικές και να αρέσκονται στα πειράγματα. Φαίνεται πως κάπου εκεί βρίσκουν το συμπλήρωμα που (νομίζουν) ότι αναπληρώνουν το μειονέκτημά τους και δεν αντιλαμβάνονται το δούλεμα που τους γίνεται. Με λίγη επιείκεια για το πρόβλημά τους, συνήθως τους χαρακτηρίζουν ‘’τύπους’’ και υπό την έννοια αυτή τους κολλάνε και την τρέλα ως λαϊκότερη έκφραση.

Στο Αίγιο έζησαν τέτοιοι τύποι, ακίνδυνοι και διασκεδαστικοί Δεν ήταν ‘’τρελοί για δέσιμο’’. Δηλαδή επικίνδυνοι. Άλλη διαβάθμιση του ‘’τρελός’’. Έτσι λοιπόν, κάποιους ‘’ελαφρούς’’ τύπους, τους παραλαβαίνει η κοινή θυμηδία και τους αποτρελαίνει. Πως μας ήρθαν αυτές οι σκέψεις; Συμπολίτης, που επαγγελματικά πέρασε την εργασιακή του περίοδο ζωής με δυστυχισμένους σε ίδρυμα, θυμήθηκε τον Πανάγο (Βαλτασάρο), το όνομά του παραπέμπει σε επτανησιακή την καταγωγή του, ο οποίος Πανάγος ήταν για πολλά χρόνια το θέμα και το θέαμα των καταστηματαρχών, κυρίως, της Μητροπόλεως. Ταυτόχρονα είχαμε τον Κώστα που χαμογελούσε συνεχώς δείχνοντας δυο τρία δόντια που του είχαν απομείνει και τον έβαζαν τα αλάνια του δρόμου να ξεκουμπώσει το πανταλόνι του να φανούν τα γεννητικά του όργανα, τάζοντάς του ένα δεκάρικο και στο τέλος δεν του έδιναν. Ύστερα ήρθε ο Γιώργος ο Καλλιτέχνης, περίεργη δυναμική προσωπικότητα, με λόγο και χιούμορ άφθαστο. Έβαλε (τον έβαλαν) υποψήφιο δήμαρχο σε μια περίοδο κι εκείνος, έχοντας επισημάνει τις διοικητικές παραλείψεις και ελλείψεις της πόλης, έβγαλε το σύνθημα της κίνησής του ‘’σκούπα και φαράσι’’. Βρώμαγαν οι δρόμοι και δεν του άρεσε.

Για όλους υπάρχουν σπαρταριστές ιστορίες και η όλη στάση των (θεωρουμένων) σωφρονέστερων ήταν για γέλια και για κλάματα. Γι αυτούς τους δυστυχείς (και ευτυχείς μέσα στην παραζάλη τους) αυτά που συνέβαιναν γύρω τους, τους έδιναν ζωή και υπόσταση. Αν μπορούσε να συγκεντρωθεί όλο το υλικό που υπάρχει σε αναμνήσεις και να καταγραφόταν θα ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο της τοπικής κοινωνικής μας ζωής και των συμπολιτών που πρωτοστατούσαν διεγείροντας την οργή αυτών των ανθρώπων αλλά και της αστείας πλευράς. Γι αυτό γράψαμε στην αρχή ότι το χωριό αν δεν έχει τον τρελό του, τον φτιάχνει. Όμως στις καλές του ώρες ένας από τους παραπάνω που ονομάσαμε τά ‘ στειλε τα δανεικά σε όλους μας, όταν έλεγε : εγώ γελάω με δώδεκα και δεκατρείς μ’ εμένα. Να που οι ‘’τρελοί’’ εμφανίζονται πιο γνωστικοί, οπότε όλοι διασκεδάζουν με όλους!