YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
22
Δεκέμβριος
2011

Πανάκριβη και η νηστεία

Το ζήτημα της νηστείας δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται και γι αυτό εφαρμόζεται κατά συνείδηση. Νηστεία θεωρούμε την αποχή από σφάγια και γαλακτερά και αυγά για διαστήματα πριν από μεγάλες γιορτές. Τα ψάρια επιτρέπονται, την περίοδο της νηστείας, κατόπιν αδείας της εκκλησίας. Κατά τη νηστεία, γράφει το ημερολόγιο, κατάλυσις ιχθύος. Περιλαμβάνονται τα πανάκριβα μαλάκια (γαρίδες, αστακοί, καβούρια, πεταλίδες, αχινοί, κιδώνια και τα συναφή οστρακοειδή) που βγαίνουν στους πάγκους της καθαρή Δευτέρα και...όποιος ζήσει, με τις συχνές δηλητηριάσεις που συμβαίνουν.

Τώρα το κατά πόσον νηστεία είναι να βάλεις κάτω έναν αστακό δυο κιλά και να μην αφήσεις ούτε δείγμα, με σαλατικά και κρασάκι ή να το ρίξεις στη φασολάδα με μπόλικο λαδάκι (το οποίο άλλοτε επιτρέπεται και άλλοτε όχι, ενώ οι ελιές είναι εκτός απαγόρευσης, σα να μη βγαίνει από αυτές το λάδι, ωστόσο το...σπορέλαιο επιτρέπεται εν μέρει), να ροκανίζεις όλη την ημέρα ξηρούς καρπούς και να θέλεις ένα τελάρο μήλα ή ολόκληρο τσαμπί μπανάνες στην καθισιά, αυτή η τακτική δεν υπόκειται σε απαγόρευση. Αν σκοπός της νηστείας είναι ο εξαγνισμός της ψυχής μας από γήινα πάθη, τα οποία δεν καταβάλλει η εξασθένηση του σώματος, με τις ποσότητες που συνιστούν τα...νηστίσιμα γεύματα, τότε μάταιος ο κόπος.

Νηστεία με περιορισμό της διατροφής στο ελάχιστο, αν δεν είναι ξηροφαγία, σε συνδυασμό με πνευματική άσκηση και ψυχική άθληση, με ενόραση και συνείδηση του μεταφυσικού σκοπού και οφέλους που επιδιώκεται, είναι όντως μια επίπονη μεν , πλην και ψυχωφελής διαδικασία στο πλαίσιο των κανόνων της θρησκείας μας. Η νηστεία και η ανέχεια είναι πρωτεξαδελφάδες. Και όμως υπάρχουν ενδεείς που στερούνται και τον επιούσιο και δεν καταλύουν τη νηστεία της σαρακοστής (και έχει αρκετές και πολυήμερες η θρησκεία μας). Ευλογούσε ο κοιλιόδουλος καλόγηρος (στο μοναστήρι) , τη χοιρινή μπριζόλα και τη μετονόμαζε σε...ψάρι, λόγω περιόδου νηστείας και όλα ήταν εν τάξει. Αλλά κατ’ άλλους, πιο πνευματώδεις, το καλύτερο όσπριο είναι η χοιρινή μπριζόλα!

Στην Κατοχή (την τότε, του πολέμου και όχι τη σημερινή με τα μέτρα οικονομικής αφυδάτωσης) , μικρά παιδιά, σα να μη μας έφτανε η πείνα, είχαμε φωτίσει από την ασιτία, μας νήστευαν απ’ ό,τι μπορούσαμε να αμαρτήσουμε και χωρίς μια γουλιά νερό στο ξεραμένο στόμα μας, μας οδηγούσαν στην εκκλησιά να μεταλάβουμε κι εκείνο το ψιχουλάκι του Σώματος Χριστού που καταπίναμε με μια γουλιά μετάληψης, ήταν η μόνη τροφή που μας στύλωνε, με το βλακώδες επιχείρημα των μεγάλων ότι βάλαμε ...χρυσό δοντάκι. Άγνοια των πάντων και ωφελιμισμός του χρυσού στο δόντι, που ήταν για πολλά χρόνια της μόδας και ένδειξη οικονομικής δύναμης. Σήμερα κάποιοι τσιγγάνοι και αλλοδαποί από ανατολικές χώρες βάζουν από ένα χρυσό δόντι. Η παντοδυναμία του πολύτιμου μετάλλου συνεχίζεται και παραμερίζει όλα τ’ άλλα.

Ευσεβείς και ασεβείς σκέψεις, που ανακατώθηκαν στη συζήτηση, καταγράφονται επειδή δεν είναι εκτός πραγματικότητος αλλά συμβαίνουν εντός της επικαιρότητος και που δεν είδαμε καμιά κοιλιά να πέσει όσο κι αν τα λεφτά είναι λιγότερα και η ακρίβεια μεγαλύτερη. Άμα υπάρχει η πείνα, έλεγε ο θυμόσοφος παππούς, έρχεται απόκοντα και η λίμα. Τότε τα λιμάζουμε όλα. Όταν πάσης φύσεως αρπαακτικά και ερπετά λυμαίνονται τη δύστυχη, τούτη, χώρα μας.