YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
11
Σεπτέμβριος
2011

Για καβούρια με το λαδοφάναρο

Λιγόστευαν τα νερά στα ξερολάγκαδα, σχεδόν ξεραινόντουσαν τα ρυάκια, αυτούς τους μήνες κι από το λιγοστό νεράκι που έτρεχε, έπιναν τα ζώα της περιοχής. Γιδοπρόβατα και γελάδια. Ποτίζονταν και τα πλατάνια και οι ιτιές και συντηρούνταν το πράσινο μέσα στην καλοκαιρινή ξεραΐλα. Στις όχθες των χειμάρρων, νεροφίδες και καβούρια κρύβονταν την ημέρα και το βράδυ έβγαιναν να κυνηγήσουν. Θυμάμαι τον παππού που μας έπαιρνε μαζί του, νύχτα, στο λαγκάδι που κατοικούσαν τ’ αερικά της ημέρας και δεν έπρεπε να μιλήσεις γιατί θα σού ‘παιρναν τη μιλιά, να κρατάμε το λαδοφάναρο και στο λιγοστό φως του πεταγόντουσαν τα καβούρια από το νεράκι τρέχοντας προς τις τρύπες τους. Τα προλάβαινε όμως το ροζιασμένο χέρι του και τα πέταγε μέσα σε μια σακούλα που κρατούσαμε, μικρά και άβγαλτα παιδιά, γεμάτα φόβο και θαυμασμό για τις εμπειρίες της νύχτας, που αποχτούσαμε.

Την άλλη μέρα η χαρά μας ήταν τα καύκαλα που έμεναν μετά το βράσιμο και φτιάχναμε διάφορα παιγνίδια, κυρίως όμως κάτι άμουσες και φάλτσες νουνούζες (σφυρίχτρες) και αναστατώναμε τους μεγάλους όταν ήθελαν να κοιμηθούν. Ζωή απλή και σκληρή. Που χαιρόμαστε μ’ ένα τίποτα και περιμέναμε το άγνωστο, να μας φέρει, κάτι. Αυτή ήταν η φυσική τάξη, στο χωριό το κατακαλόκαιρο, το θεριστή και τον αλωνάρη. Μαθαίναμε πώς βγαίνει και πώς γίνεται το ψωμί και τρέμαμε μη μας λείψει στη διάρκεια του χρόνου. Οι συγκρίσεις με το σήμερα δεν είναι ούτε ανάλογες ούτε αντίστοιχες. Αλλά και οι εποχές διαφορετικές και οι άνθρωποι αλλιώτικοι. Διαλογιζόμαστε, τι ήταν τα παιδικά χρόνια τότε και τι δεν είναι σήμερα. Το χειρότερο, που τα σημερινά παιδιά δεν είναι καθόλου...παιδιά!