YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
01
Ιούνιος
2011

Περιμένοντας τον Ηγέτη

Tη δύναμη του λαού, καμιά κυβέρνηση και κανένα καθεστώς δεν παραγνώρισε. Ακόμη και οι δικτατορίες. Όλα τα συστήματα υπέρ του λαού (διατείνονται) ότι λειτουργούν, φυσικά για να υπάρξουν. Όταν ο λαός, ως σύνολο προσώπων, συστρατεύεται, συμμαχεί, διαδηλώνει, κινείται μαζικά, βοά, υπομιμνήσκει πριν απειλήσει, από ενστικτώδη αυτοσυντήρηση, τότε η Εξουσία νιώθει ανασφάλεια και το κράτος, που δεν είναι κραταιό πλέον παραπαίει. Αν επιμείνει στην ανικανότητά του, τότε, γίνεται και επικίνδυνο για τους πολίτες του, για το λαό που το απαρτίζει.

Αυτές τις μέρες γίναμε μάρτυρες μιας ιδιότυπης παλλαϊκής εξέγερσης. Οι δρόμοι και οι πλατείες γέμισαν από πολίτες που δεν αντέχουν άλλο, υπό το βάρος της κακοδιοίκησης και της ρεμούλας του δημόσιου πλούτου, από εκείνους που ψήφισαν τα κόμματα να κυβερνήσουν. Δεν επαναλαμβάνουμε τα συνθήματα. Είναι γνωστά. Μεγαλύτερο σύνθημα από την ομοψυχία που εκφράστηκε με την αθρόα λαϊκή συμμετοχή, στις μεγαλύτερες πόλεις του Χώρας, δεν υπάρχει. Ούτε που χρειάζεται. Τα συνθήματα είναι λόγια. Που τα χρησιμοποιεί και τα διαστρέφει η κομματική προπαγάνδα. Στις πρόσφατες παλλαϊκές συγκεντρώσεις δεν προϋπήρξε προπαγάνδα. Δεν οργανώθηκαν από κάποιο φορέα, συνήθως πολιτικό. Το ένστικτο της καταστροφής κινητοποίησε τους απλούς πολίτες. Τους πολιτικοποιημένους, τους κομματικούς, τους οργισμένους, τους απογοητευμένους, τους φοβισμένους, τους μελλοθάνατους. Και διαδήλωσαν. Χωρίς να συγκρουστούν με καμιά υπηρεσία καταστολής, απ’ αυτές που το κράτος έχει προετοιμάσει και κινητοποιεί όταν θέλει να επιβάλει την ισχύ του. Φόβος κατέλαβε όλο τον πολιτικό κόσμο. Επειδή, φωνή λαού - οργή Θεού.

Δεν υπήρξαν ρήτορες στις πλατείες. Τι να τους κάμουν, άλλωστε. Η ρητορεία είναι δεκανίκι της δημαγωγίας. Άγεται (και φέρεται) ο Δήμος (με την έννοια του συνόλου των πολιτών που τον αποτελούν) και υποκλέπτεται η βούλησή του. Συχνά δια πανηγυρικής βοής επιλέγουμε τους απαισιότερους τυράννους μας. Αυτό είναι η δημαγωγία. Και αυτή, ευτυχώς, έλειψε από τις κινητοποιήσεις του λαού στις μεγάλες πόλεις, από τις οποίες ξεκίνησαν (και στο παρελθόν) οι ριζικές αλλαγές και κατοχυρώθηκαν συνταγματικά δικαιώματα.

Η Εξουσία σιώπησε και την ημέρα των συγκεντρώσεων και την επομένη και εν συνεχεία. Η Εξουσία (που αυτή κοιμόταν και όχι οι Έλληνες, όπως μας ειρωνεύτηκαν οι τορέρος της Ισπανίας) πετάχτηκε απότομα, από τη σιωπηλή βοή του όγκου των διαμαρτυρομένων, από τις μάζες που έτσι και αγριέψουν μπορούν να καταπιούν τους πάντες και τα πάντα. Και αυτό φοβούνται, πλέον. Μήπως η σιωπηλή εξέγερση μετατραπεί σε δυναμική ενέργεια. Ο βρεγμένος δε φοβάται τη βροχή. Έτσι, κάπως, ξεκίνησαν οι μεγάλες κοινωνικές εξεγέρσεις και ανακατατάξεις και έφτασαν οι κοινωνίες στο σήμερα. Μόλις αντελήφθησαν, οι πολίτες πάντα, ότι αυτό το σήμερα δεν έχει αύριο, για τους ίδιους και τα παιδιά τους, τι άλλο μένει να τους συγκρατήσει;

Οι στιγμές αυτές είναι οι μεγάλες ώρες στη ζωή του Έθνους, μιας και το Κράτος βάρεσε διάλυση. Τέτοιες ώρες, στη διάρκεια του εθνικού βίου, εμφανίζεται ο Ηγέτης που σώζει την Ελλάδα. Η έλλειψή του - τόσα χρόνια - έφερε την παρακμή έως την αποσύνθεση. Δε ζητάμε την ουτοπία. Αν το καλοσκεφτούμε προς αυτή την κατεύθυνση είναι η λύση και η σωτηρία. Και πάλι ο λαός θα έχει τον πρώτο λόγο. Ευχόμαστε.