YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
11
Μάιος
2011

Όλα θέλουν...σπρώξιμο!

Τα παλιά αυτοκίνητα, όταν μπούκωναν και...μουλάρωναν, ήθελαν σπρώξιμο και ξεβούλωναν. Γι αυτό και τα παρκάριζαν (κακώς έχει επικρατήσει ο όρος άραζαν, που αφορά πλεούμενα) σε κατηφοριαστό μέρος ώστε αν δεν πάρουν μπροστά με τη μίζα να ξεκινήσουν μ’ ένα σπρώξιμο. Το παράδειγμα έρχεται γάντι στην κυβέρνηση, η οποία εκεί που αρνείται να δώσει λύσεις στα λαϊκά αιτήματα και προβλήματα, μόλις οι πολίτες συσπειρωθούν και βγουν μαχητικά στους δρόμους, η κυβέρνηση αμέσως ενδίδει, κοινώς τα παίρνει πίσω και υπόσχεται τροποποιήσεις αποφάσεών της ή λύσεις εκεί που αρχικά φαινόταν άτεγκτη και ανυποχώρητη. Αν δεν κλάψει το μωρό δε θυμάται η μάνα να το ταΐσει, λέει ένα γνωμικό μας.

Με τη λογική αυτή, να αναιρούνται αποφάσεις της Διοίκησης, υπό την πίεση των ενδιαφερομένων ομάδων, η κυβέρνηση μοιάζει με το παλαιάς τεχνολογίας αυτοκίνητο το οποίο όταν αντιμετωπίζει προβλήματα κινητήρα ή εδάφους, μόνο με σπρώξιμο ξαναμπαίνει στο δρόμο. Λέμε...ξελέμε. Ανάλογα με την πίεση που ασκείται και το πολιτικό κόστος, όπου και όταν αυτό συνυπολογίζεται, αλλάζουν οι αποφάσεις. Φυσικά αυτό δε λέγεται ούτε είναι δυναμική διακυβέρνηση. Κανένας δεν ελπίζει και δεν μπορεί να βασίζεται σε τέτοια πολιτική τέτοιων πολιτικών που τολμούν να εφαρμόσουν. Συνήθως κυρίαρχη βγαίνει η κοινή λογική. Αυτή που φαίνεται να λείπει ή να παρακάμφθηκε ενώπιον υποτιθεμένων ή πραγματικών συμφερόντων κάποιων ή ομάδων προσκείμενων στην εξουσία, αλλά μόλις ο κύριος όγκος του λαού εξεγερθεί ή όταν συνειδητοποιηθεί το λάθος που έγινε, σπεύδει η κυβέρνηση να ξαναμαζέψει τις εξαγγελίες της, αυξάνοντας ταυτόχρονα και την αναξιοπιστία της.

Μ’ αυτές λοιπόν τις τακτικές αποκλείεται να πάμε μπροστά και αν , έστω, γίνει κάποιο, άτολμο και αδύναμο, βήμα. Μόνο στην εφαρμογή του μνημονίου δεν υπάρχει ελπίδα βελτίωσής ή αναίρεσής του. Εκεί η κυβέρνηση δέσμια και η ίδια των επιλογών της, θυμίζει την άλλη παροιμία του λαού μας: Έπιασα έναν κλέφτη. Άφησέ τον, αμόλα τον. Τον αφήνω αλλά δε μ’ αφήνει εκείνος. Κι ύστερα μιλάμε για σωτηρία της πατρίδας. Ανέκαθεν οι ηχηρές λέξεις ήταν η έξοδος διαφυγής των πολιτικών. Καθόσον, κατά μία εκτίμηση, πολιτική είναι η τέχνη του πειστικώς(;!) ψεύδεσθαι.