YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
26
Απρίλιος
2011

Πάσχα με...κοτόπουλο και με όσπρια;!

Εντατικοί έλεγχοι στο εμπόριο τροφίμων για νοθεία και υπερτιμήσεις, αναγγέλθηκαν από την Περιφέρεια. Ειδικά για φέτος δεν υπήρχε λόγος. Με τέτοια κρίση και αφραγκία ποιος κινδυνεύει και από ποιον; Θα κάμω Πάσχα με κοτόπουλο, έλεγε μεσήλικας οικογενειάρχης που δεν του έβγαιναν οι υπολογισμοί του, να τα φέρει βόλτα. Θύμα της εβραϊκής παράδοσης ο αναίτιος αμνός, που τον σουβλίζουν και τον ψήνουν χριστιανικότατα. Ήταν δε τόση η σπανιότητά του, παλιότερα όταν η Ελλάδα ως ...ψωροκώσταινα περνούσε καλύτερα, ώστε η σούβλα γύριζε μόνο σε περιβόλια αφεντάδων και σε κανένα τσελιγκάτο που θυσίαζαν το Λάμπρο (έτσι βάφτιζαν το σφαχτό του Πάσχα όταν το μεγάλωναν) κι ακόμα πιο πίσω στα χρόνια της κλεφτουργιάς που σούβλιζαν αρνιά και κριάρια στα λημέρια τους.

Δίμετρα κοκορέτσια, πανέρια με κόκκινα αβγά, χλωρό τυρί που μόλις κόπηκε από την τσαντίλα και γιαούρτη και νταούλια και κλαρίνα και τουφεκίδι και βαρελότα και Χριστός Ανέστη, σύνθεταν τον εξοχικό πίνακα της λαμπρής, στην αδιόρθωτη Ελλάδα, της στέρησης και της ευωχίας ταυτόχρονα. Πουθενά αλλού δε γιορτάζεται παρόμοια το Πάσχα. Έξοδος από τη σκλαβιά των Εβραίων, μετάβαση στην ελευθερία, άνοιξη - μετάβαση από το χειμώνα στην αναγέννηση της φύσης, καινή κτίσις με την Ανάσταση, συμβολισμοί του Πάσχα, όπου νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, έχουν πρόσκληση στη μεγάλη χαρά. Μόνο αν βιωθούμε τα Πάθη του Θεανθρώπου και συνειδητά συμπορευτούμε στο μαρτύριό Του, μετέχουμε δικαίως στην αναστάσιμη ψυχολογία της χαράς.

Αλλά στην Ελλάδα του σήμερα, της κλεψιάς, της κομπίνας, του ΔΝΤ, όπου πταίσαντες και μη ευθύνονται το ίδιο (δεν υπάρχει πιο άδικη μεταχείριση), η Μ. Βδομάδα (θα) συνεχίζεται και οι άνθρωποι που πάσχουν σηκώνουν, καθένας, πολλούς σταυρούς. Πολύ δε περισσότερο κι εκείνοι που θα γιορτάσουν με το κοτόπουλο κι εκείνοι που θα ψάξουν βαθύτερα στους κάδους του Δήμου για περισσεύματα, με τον κίνδυνο να μείνουν, στο τέλος, νηστικοί. Δεν είναι τερπνόν για όλους και ευφρόσυνο το Πάσχα που περιμένουμε. Αν βγάλουμε δυο μερίδες από το τραπέζι μας (οι έχοντες) και χορτάσουν ισάριθμοι πεινώντες και διψώντες που βιώνουν την απελπισία και την εγκατάλειψη και την κατακραυγή και τη δίωξη, είναι προσφορά στον ίδια το Χριστό, ο οποίος έχει αναγνωρίσει ως αδελφούς του, όλους τους δυστυχισμένους της γης. Εάν τούτο ποιήσετε ενί των αδελφών μου, τούτων, των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε. Η εντολή είναι πάγια και διαχρονική. Εκεί που θα φυλάξουμε τα κόκαλα για το σκύλο που καλοπερνάει κοντά μας, μια δυο μερίδες γι αυτούς που πεινάνε - κάθε μέρα, αλλά ιδιαίτερα τη μεγάλη ημέρα της Αναστάσεως - δε θα λείψουν από κανένα. Των εννέα το φαγητό, περισσεύει για τους δέκα, έλεγε η γιαγιά με όλη τη φιλοσοφημένη αγραμματοσύνη της. Σε ποιους να ευχηθούμε καλό Πάσχα;