YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
04
Απρίλιος
2011

Ακριδολογώντας

Από σημειώσεις περιηγητών στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα, πολλά μαθαίνουμε για τα συμβάντα εκείνης  της περιόδου. Στη Λήμνο και στην ανατολική Μακεδονία γενικότερα, όπου η γη παράγει τα πάντα και σε αφθονία, σε μια περίοδο που οι ακρίδες πολλαπλασιάστηκαν σε επικίνδυνο βαθμό και η γεωργική παραγωγή αποδεκατιζόταν, ο Τούρκος διοικητής της περιοχής έβγαλε διαταγή ακριδοκτονίας και δεν επιτρεπόταν σε κανέναν κάτοικο ν’ αρχίσει την ημέρα του αν δε φρόντιζε να σκοτώσει 150 ακρίδες, να τις μαζέψει σ’ ένα κουτί και να τις δείξει στον Τούρκο αφέντη. Τώρα ποιος τις μετρούσε και αν ελαττώθηκε το σμήνος είναι  υπό αμφισβήτηση. Αλλά και ως ανέκδοτο να το δούμε δεν είναι απίθανο. Το ακριδολόημα, να κυνηγάς να πιάσεις μια-μια πολλές ακρίδες δεν είναι εύκολο. Είναι χασομέρικη δουλειά. Η αλεπού είχε βάλει εργάτες κι εκείνη ακριδολόγαε, λέει μια παροιμία του λαού μας, για όσους αφήνουν σοβαρή δουλεία και ασχολούνται με δευτερεύοντα για ψυχαγωγία. Ανατολίτικη αφέλεια αλλά  και  δυνατότητα καταπίεσης του λαού που τελούσε υπό την πλέον επαχθή δουλεία έβγαζε απελπισμένες αποφάσεις.            Έχουν μεγάλη αναπαραγωγική ικανότητα. Η θηλυκιά ακρίδα γεννάει περί τα 150 αυγά, τα οποία «φυτεύει» στο έδαφος σε ομάδες των 35 σε ξεχωριστούς θύλακες. Μάλιστα επιχρίει το εσωτερικό της τρύπας-φωλιάς με ένα ιξώδες υγρό που ξεραίνεται αμέσως, ένα είδος σιλικόνης για μονωτικό κατά της υγρασίας και να διασφαλιστεί η επώαση. Από τα αυγά βγαίνουν οι νύμφες οι οποίες σε 45 μέρες μετασχηματίζονται σε τέλεια έντομα και ανεβαίνουν στην επιφάνεια του εδάφους. Σε περιόδους μεγάλης αναπαραγωγής του εντόμου η γη είναι διάτρητη από ακριδοφωλιές. Έχουν υπολογίσει 200 ανά τετραγωνικό μέτρο. Τα σμήνη άνά τετρ. μέτρο αριθμούν πληθυσμό από 5000-8000 άτομα. Είναι παμφάγα σε ό,τι αφορά τη βλάστηση με ιδιαίτερη προτίμηση εκτός από τα τρυφερά χόρτα γύρω στη φωλιά τους, και μόλις πετάξουν πέφτουν στα περβολικά, καταστρέφουν τις καπνοφυτείες, το βαμβάκι, τις αραποσιτιές, το σησάμι, τα τριφύλλια και τα οσπριοειδή γενικώς. Αν δε χορτάσουν πέφτουν στα αμπελοειδή στις ελιές και τις συκιές. Ως και τις φλούδες από τους κορμούς βγάζουν και ροκανίζουν. Απ’ όπου περάσουν το τοπίο αλλάζει. Δεν αφήνουν στο πέρασμά τους ούτε πράσινο φύλλο. Παρά το κυνήγι που υφίστανται από πολλά ορνιθοειδή δεν ελαττώνονται. Μόνο αν προσβληθούν από συγκεκριμένα παθογόνα παράσιτα (μύκητες) αποδεκατίζονται κατά σμήνη. Ανεβάζουν «πυρετό»διψάνε και πνίγονται σε λίμνες και ποταμούς. Στις μεγάλες επιδημίες (θεομηνίες τις αποκαλεί ο λαός, όσο και αν ο θεός ως πνεύμα του καλού δε νοείται να τρέφει μήνιν κατά του ανθρώπου)ο λαός καταφεύγει στην εκκλησία και επικαλείται μέσω αυτής την εξ ύψους βοήθεια. Οι λιτανείες σε περιόδους ξηρασίας ή σεισμών ή επιδημιών θανατηφόρων, είναι ο προσφορότερος τρόπος να αμυνθεί κατά του κακού που ενσκήπτει.            Μου εδιηγείτο σεβαστός ιερέας(μακαρίτης από ετών)όταν ήταν νέος παπάς, στα Καλαβρυτοχώρια, ότι σε μια επιδημία ακρίδων οι ενορίτες του απογοητευμένοι από την καταστροφή που πάθαιναν με τον αφανισμό των καλλιεργειών τους, προσέφυγαν στον παπά τους να διαβάσει τις σχετικές ευχές της εκκλησίας και έκπληκτος με βεβαίωνε πως μόλις τύλιξε το πετραχήλι του, οι ακρίδες σηκώθηκαν από τα χωράφια και βούτηξαν σε μια λίμνη κοντά στο χωριό και φυσικά πνίγηκαν. Αμαρτωλός είμαι, συνέχισε. Το είδα και εγώ και ο κόσμος σα θαύμα. Τότε μιλήσαμε για τον «πυρετό» από τη μυκητίαση του πληθυσμού και η ανάγκη για νερό οδήγησε το σμήνος στη λίμνη και πνίγηκε, σύμφωνα με τις διαπιστώσεις των εντομολόγων για την ευαισθησία του πληθυσμού των ακρίδων σε παθογόνα παράσιτα. Η αλήθεια πάντως είναι πως αφού καταφάνε τα πάντα, όπως έρχονται σα σύννεφο έτσι σε μια στιγμή και χάνονται. Το ευτύχημα είναι πως αυτό δε συμβαίνει συχνά. 7-10 χρόνια μεσολαβούν για να επαναληφθεί αυτή η πληγή.