YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
04
Απρίλιος
2011

Μια από τις πληγές του Φαραώ!

Στην έξοδο των Εβραίων από την Αίγυπτο, για να καμφθεί η άρνηση του Φαραώ να επιτρέψει την απελευθέρωση και αναχώρησή τους, ο Θεός των Ισραηλιτών με επίκληση του Μωϋσή,   έστειλε εκατομμύρια ακρίδες που κατάστρεψαν όλες τις καλλιέργειες και έτσι ο Φαραώ συγκατένευσε στη μετανάστευσή τους και την απαλλαγή τους από τη δουλεία. Του έφευγε το καλύτερο εργατικό δυναμικό αφού ήταν αιχμάλωτός του, αυτός ο λαός. Αλλά και η Πάρνηθα στην αρχαία Αθήνα υπήρξε ακριδόπληκτη και η Γαλατία. Ακριδόπληκτη υπήρξε πάλι η βόρεια Αφρική, όπου ένας ισχυρός άνεμος έσπρωξε προς τη θάλασσα και πνίγηκαν τα σμήνη. Αναφέρεται δε ότι τα κύματα εξέβρασαν τα πτώματά των στην ακτή και επήλθε λοιμός εκ του οποίου βρήκαν το θάνατο 800.000 κάτοικοι της παραθαλάσσιας εκείνης έκτασης. Το 17ο αιώνα, ο Κάρολος ο 12ος θεώρησε ότι επέρχεται χιονοθύελλα, βλέποντας ένα τεράστιο σμήνος ακρίδων να πέφτει στη χώρα του. Δυο φορές σώθηκε η Αθήνα τη επεμβάσει της Θείας Χάριτος. Κατά τον 16ο αι. ο ασκητεύων Σεραφείμ επί του όρους Δομπού Βοιωτίας, εξόντωσε δια της προσευχής του τις ακρίδες που έπεσαν στην περιοχή και τον Ιούνιο 1822 κατά την περίοδο της πολιορκίας της Ακροπόλεως σώθηκε η Αττική πάλι από τις ακρίδες, με τη μεσολάβηση της Υπεραγίας Θεοτόκου και ιερών λειψάνων τα οποία οι κάτοικοι λιτάνευσαν, στη διάρκεια αγιασμού που έψαλαν.            Τις ακρίδες, αναφέρουν οι εντομολόγοι, οι Άραβες τις βράζουν, τις αλατίζουν και τις τρώνε με την ίδια ευχαρίστηση που τρώμε εμείς τις γαρίδες τις οποίες οι Άραβες αποστρέφονται. Δε διευκρινίζεται στο βίο του αγίου Ιωάννη του βαπτιστή, σ’ αυτό που γράφεται ότι, στην έρημο που ασκήτευε, τρεφόταν με ακρίδες και άγρια χόρτα, αν αφορούσε τα συγκεκριμένα έντομα ή βλαστάρια (άκρα φυτών όπως ερμηνεύεται από μερικούς), αλλά η ανθοφορία θα ήταν δυνατή όλους τους μήνες του χρόνου; Υπάρχουν 10 είδη αποδημητικών ακρίδων, σε όλο τον κόσμο, οι οποίες ζουν μονήρη βίο και ομαδικό. Οι πρώτες δεν αποδημούν.  Εκείνες που ζουν ομαδικά υπερπολλαπλασιάζονται κάποτε σηκώνονται και επισκέπτονται τις πλέον κατάλληλες για τη διατροφή τους περιοχές. Ο μόνος θετικός τρόπος αντιμετώπισής τους είναι να αναζητηθούν τα σημεία εκκολάψεώς τους στο έδαφος και να θανατωθούν επί τόπου, πράγμα σχετικά εύκολο. Έτσι και σηκώσουν φτερό τίποτα δε μας σώζει μέχρι να αυτοκαταστραφούν, όπως γράψαμε πιο πάνω. Σε τι ωφελεί αυτή η γνώση αφού δεν υπάρχει αποτελεσματικός τρόπος εξοντώσεώς τους; Εδώ είναι το πρόβλημα και το δίλημμα.