YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
03
Ιανουάριος
2011

Δε χειριζόμαστε σωστά τη γλώσσα μας!

Μια γλωσσική παρατήρηση σε κάποιο Γενικό Γραμματέα Υπουργείου. Μιλώντας, καλεσμένος σε παράθυρο (να ήταν καλεσμένος σε γεύμα κάτι πάει να πει), μας λίγωσε με ...το ΦΠΑ. Και πάλι και ξανά και...ματαξανά το ΦΠΑ. Ο Φόρος Προστιθεμένης Αξίας είναι γένους αρσενικού. Επομένως, λέγε και γράφε, ο ΦΠΑ, όπως, σωστά, το ΑΣΕΠ και όχι ο ΑΣΕΠ. Αν έλεγε τον ΦΠΑ, ήταν πτωτικά σωστός. Αλλά εκείνα τα -ν- που κόπηκαν εξαιτίας της δημοτικής, εξακολουθούν να παίζουν το ρόλο τους. Υπάρχουν πολλές συντμήσεις λέξεων για ευκολία προφοράς. Τουλάχιστον να λέγονται σωστά. Είναι που δεν καταλαβαίνονται 4-5 σύμφωνα μαζί, τουλάχιστον να ξεκινάει σωστά η εκφώνηση του τίτλου με τα γράμματα των λέξεων που παραλείπονται, για οικονομία στη φράση.

Παλιότερα μας ασκούσαν με την εντολή: Μάθε να γράφεις σωστά τη γλώσσα που μιλάς. Σήμερα που ανακατευτήκανε τόσο πολύ τα πράγματα και τα γράμματα, καιρός είναι να πούμε: Μάθε να μιλάς (και να γράφεις) σωστά την...ταλαίπωρη ελληνική γλώσσα. Φυσικά όταν περιφρονείς ή αγνοείς και τα δύο, δεν εμποδίζεσαι να γίνεις και...υπουργός. Κι αν το φέρει κάποιος ανασχηματισμός, ακόμη και Παιδείας!

Επίσης, εκπέμπεται τυλετύφλωση από τους τιτλογράφους της τηλεόρασης. Όποιος πεθαίνει εκδημεί εις Κύριον. Δεν αποδημεί. Μακάρι να συνέβαινε το δεύτερο. Θα υπήρχε ελπίδα να επιστρέψει κάποια στιγμή (όπως τα αποδημητικά πουλιά). Η εκδημία όμως είναι δρόμος δίχως γυρισμό. Οι υπερήλικες (πεντακόσιους τόσους ανακάλυψε ότι πληρώνει το ΙΚΑ), οι άνω των 100, οι οποίοι λογικά και σύμφωνα με το προσδόκιμο επιβίωσης, πρέπει να έχουν φύγει από τη ζωή προ εικοσαετίας. Ουδέποτε επέστρεψαν, δεν «αποδήμησαν» κατά τον τιτλογράφο συντάκτη των ειδήσεων. Εξεδήμησαν (άπαξ δια παντός) και μόνο στη Δευτέρα Παρουσία υπάρχει ελπίδα να ρωτηθούν αν λάμβαναν κανονικά τις συντάξεις τους. Αστεία πράγματα.

Τη διαφορά ανάμεσα στο ενσκήπτω και εγκύπτω έχουμε επισημάνει σε προηγούμενο σημείωμά μας. Κι όμως είδαμε σε τοπική εφημερίδα να... ενσκήπτει ο υπουργός εκεί που η έννοια του κειμένου ήταν ότι έπρεπε να εγκύψει στην υπόθεση για την επίλυση ενός προβλήματος. Τώρα ποιος είναι λιγότερο αγράμματος, ο υπουργός ή ο συντάκτης του κειμένου, είναι ζήτημα παιδείας αυτού που διαβάζει και κατανοεί και όχι εκείνου που «καταπίνει» αδιακρίτως ό,τι του ρίχνουν στο παχνί της δήθεν ενημέρωσης.

Τη γλώσσα δε δικαιούται να τη χειρίζεται (και...διαχειρίζεται) ο οποιοσδήποτε γραφιάς (για να μη μείνει άνεργος)! Το να «βγάζουμε γλώσσα», εύκολα, για ο,τιδήποτε δεν είναι το ίδιο με το να σεβόμαστε και να αξιοποιούμε την ιστορικότητα του γραπτού λόγου μας. Αν οι αρμόδιοι επιστήμονες έμπαιναν στον κόπο να στηλιτεύουν τα γλωσσικά παρατράγουδα, θα είμαστε, όλοι, πιο προσεκτικοί στο να μην κακοποιούμε το πολυτιμότερο όργανο έκφρασης των σκέψεών μας και γραφής και κατανόησης. Τη διαχρονική εθνική μας γλώσσα, που εκφράζει την πολιτισμική και εθνική μας υπόσταση.