YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
15
Οκτώβριος
2010

Έλειψαν, ο έπαινος και η τιμωρία

H κυνική ομολογία του λάθους. Μέα κούλπα. Όπερ εστί λέγειν, κάναμε λάθος. Κατά Πάγκαλο μαζί τα φάγαμε (άλλά τα πληρώνουν και οι απρόσκλητοι στο φαγοπότι, οι νηστικοί). Άλλη κυνική ομολογία, τιμωρηθήκαμε....καθαρίσαμε. Όλα τα ψέματα τιμωρούνται, πλην των πολιτικών. Τα ψέματα ξεκινούν από τα παιδιά. Τα οποία ψεύδονται, βασικά, από αδυναμία και από την τάση να είναι συμπαθή στους ασκούντες εξουσία πάνω τους. Έτσι ετοιμάζονται οι καταδότες και - γιατί όχι - και οι εθνικοί προδότες σε άσχημες περιόδους. Η ομολογία, η εξομολογημένη αμαρτία, μόνο από την εκκλησία συγχωρείται με παράλληλη εφαρμογή επιτιμίου. Εδώ, δεν είναι δυνατόν να υποβληθεί ο κ. Πάγκαλος σε γονατιστές, σε μετάνοιες εξιλασμού. Αλλά η κατευθείαν ομολογία ότι φαγώθηκε εθνικό χρήμα και αναζητούνται συνένοχοι είναι, το λιγότερο, θράσος. Απ’ αυτό που περισσεύει στους πολιτικούς σε όλες τις δράσεις τους.

Αλήθεια δε βρίσκεται σε δηλώσεις κυβερνώντων και αντιπολιτευομένων. Ικανοποιούν το λαϊκό αίσθημα ότι τα χρήματα σπαταλήθηκαν (αλλά κάπου και από κάποιους) φαγώθηκαν Μονομερώς όμως. Ο λαός ζητάει να κατονομαστεί ο υπεύθυνος αυτής της ρεμούλας και να καταδικαστεί. Η θεαματικότερη τιμωρία θα ήταν κρέμασμα σε δημόσιο χώρο. Ποιος όμως - αναμάρτητος - θα τολμούσε να περάσει στο βρόγχο στο λαιμό του άλλου, αφού ουδείς αναμάρτητος; Η ομολογία είναι δικολάβημα. Δε φάγανε όλοι, δε φάγαμε όλοι! Είναι και άδικο αυτό και συκοφαντία. Γενικεύτηκε μια δήλωση για να διασκεδαστεί το γεγονός. Το δημόσιο ταμείο υπήρξε, ανέκαθεν, ο στόχος όλων. Εδώ πάει το «Όλοι». Οι πολίτες, να πιαστούν από το δημόσιο. Οι πολιτικοί να ωφεληθούν από εξυπηρετήσεις των ψηφοφόρων τους, που είχαν δοσοληψίες με το δημόσιο. Οι ίδιοι δε, οι πολιτικοί, να διαχειριστούν πηγές πλούτου του κράτους προς ίδιον πλουτισμόν. Και φτάσαμε να μη μας δίνουν ούτε δανεικά, εκείνοι που απομυζούσαν την, όποια τέλος πάντων, εθνική μας παραγωγή και οικονομία, με ύποπτες διακρατικές συμφωνίες. Κι από πάνω να μας λένε και διεφθαρμένη χώρα.

Δεν ξεπλένονται τα οικονομικά αμαρτήματα με πολιτικές δηλώσεις - ομολογίες παραδοχής λεηλασίας της εθνικής οικονομίας. Τώρα στύβουν τους κάτισχνους μισθοσυντήρητους υπαλλήλους και συνταξιούχους,τους μικρομεσαίους της αγοράς, να μαζέψουν χρήματα για την τρόικα. Μα αυτές οι τάξεις των λιτοδίαιτων και λιπόσαρκων και εξασθενημένων ανθρώπων, τι να βγάλουν; Από τη μύγα ξύγκι λέει ειρωνικά ο λαός μας, για το μάταιο του πράγματος. Εδώ όμως είναι αμαρτία. Να ενοχοποιείς τον ανεύθυνο και αναρμόδιο πολίτη, για κακή διαχείριση του δημόσιου χρήματος, που λείπει, και να καταγγέλλονται αορίστως οι «κάποιοι»,οι «τότε», οι «διοικούντες» και οι «κυβερνώντες», απροσώπως και ανωνύμως λες και είναι ...πνεύματα, που δεν έχουν ταυτότητα και γήινη ύπαρξη. Κι όμως είναι δίπλα μας. Τους (ξανα) ψηφίζουμε, μας κυβερνάνε, μας φτύνουν κατάμουτρα και καγχάζουν από τηλεοράσεως, επειδή δε φταίει τίποτα το γυαλί να δεχτεί παπούτσια και γιαούρτια, για λογαριασμό εκείνων που εικονίζει. Αλλά κι αυτό ένα ξέσπασμα είναι, που περνάει ατιμώρητο και ξεχνιέται. Συμβαίνουν δε όλα αυτά επειδή ανέκαθεν έλειψαν από τη διοίκηση του κράτους η εφαρμογή δύο μέτρων. Η απόδοση του επαίνου και η επιβολή της τιμωρίας.