YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
02
Οκτώβριος
2010

Μακάβριο μεν, αλλά!...

Eίσαι κακός, σχολιάζει ο φίλος μου ο Σταύρος, μ’ αυτά που έγραψες για τα γεράματα. ‘Οχι δεν είναι ντροπή τα γεράματα. Κάποιοι ηλικιωμένοι συμβαίνει να κάνουν πράματα ντροπής. Που δε συμβιβάζονται με την κοινωνική ευπρέπεια. Υπάρχει σωματική φθορά που υφίστανται οι άνθρωποι, από τις συνθήκες διαβίωσής τους, από το βάρος και το πέρασμα των χρόνων. Φθορά των οργανικών συστημάτων, απώλεια μνήμης και ελάττωση της κρίσης, χαλάρωση του αυτοελέγχου, έπεται δε ηττοπάθεια και μυστικός πόνος, αναμένοντας την έλευση του τέλους, καθένας. Θρηνώ και οδύρομαι όταν εννοήσω τον θάνατον. Φράση από την αξεπέραστη φιλοσοφία της εκκλησιαστικής ακολουθίας. Αντίδοτο η ελπίδα του επέκεινα, της μετά θάνατον «υπάρξεως». Της επιστροφής στον κήπο της Εδέμ απ’ όπου διώχτηκε ο άνθρωπος και έκτοτε επιζητεί να επιστρέψει. Ουκ έχομεν ωδε πόλιν αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν. Μεγάλη παρηγοριά και οδηγία για το μεγάλο ταξίδι. Όλοι και όλα γερνούν και φθείρονται και αναπαράγονται στον αέναο κύκλο της ζωής. Ακόμη και οι αστόχαστοι και οι μποέμ κι αυτοί γερνάνε, το ίδιο, με τους άλλους που σκυμμένοι στο μεροκάματο δεν είδαν άσπρη μέρα. Για τα τέλη της ζωής ημών, πάλι η εκκλησία έχει διατυπώσει το ουσιαστικότερο τρίπτυχο ευχών της. Τα τέλη της ζωής ημών χριστιανικά, ανώδυνα και ανεπαίσχυντα. Αυτό τον καιρό, ένας μετά τον άλλον, πολλοί, φεύγουν. Κλείνουν φυσιολογικά ή και παράκαιρα τον κύκλο τους. Κανένας δε γνωρίζει το τέλος του, όμως απεύχεται να είναι επώδυνο, κόλαση εν ζωή. Υπάρχουν νεκροί που ζουν αλλά και ευτυχέστεροι θνητοί που σταματούν τη διαδρομή τους πίνοντας την τελευταία γουλιά του κρασιού τους ή καταπίνοντας την μπουκιά τους. Και άλλοι που πέφτοντας να κοιμηθούν φεύγουν μαζί με το όνειρό τους δίχως να ξαναξυπνήσουν. Άλλωστε και ο ύπνος χαρακτηρίζεται δίδυμος αδερφός του θανάτου. Οι άλλοι, όμως, το πλήθος των θνησκόντων, ανάμεσα στην πάλη της επιστήμης με το θάνατό τους πεθαίνουν οδυνηρά. Αλλ’ όταν οι ωδύνες της αρρώστιας από τη μακροχρόνια κατάκλιση παραγίνουν, τότε είναι, όντως, λύτρωση ο θάνατος.  Κρείσσον γαρ εισάπαξ θανείν ή τας απάσας ημέρας πάσχειν κακώς, έγραψε ο τραγικός Σοφοκλής, αν θυμάμαι καλά. Και άλλος διανοητής, κάτι παρόμοιο.  Καλύτερα ένα τέλος, έστω και οδυνηρό, παρά μια παρατεταμένη οδύνη χωρίς τέλος. Ένα διαρκές μαρτύριο που υπερβαίνει την ανθρώπινη αντοχή. Ό,τι και να λέμε, ην εγγύς έλθη θάνατος, ζώη αν τις πλείστον, μας μάθαιναν στους υποθετικούς λόγους του Συντακτικού. Σαν...υποθέσεις που ήταν και νέοι που είμαστε, τα περνούσαμε στα ψιλά. Στην πραγματικότητα, ένας θάνατος είναι ένας θάνατος. Απουσία, απώλεια, σιωπή, ακραίο γεγονός χωρίς επιστροφή. Και γι αυτό δεν υπάρχουν παρήγοροι λόγοι. Μόνο αντοχή και αποδοχή ότι καθένας εξοφλεί το κοινό χρέος. Αφήνει μια θέση κενή στη ζωή να την καταλάβει ο επόμενος. Επειδή η ζωή – ηθικά αδιάφορη για τα συναισθήματά μας – συνεχίζεται, αναπαράγοντας όλες τις θεμιτές και αθέμιτες ιδιότητές μας.