YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
06
Οκτώβριος
2009

Το φιλί και ο ασπασμός!

Κατηγορήθηκε από τηλεοπτικό κανάλι ο πληθωρικός Τιμόθεος (συμπολίτης, Αρχιμανδρίτης Ι. Μονής Πεντέλης) ότι στο τέλος της εκπομπής φίλησε την παρουσιάστρια. Οι λέξεις έχουν ξεχωριστό νόημα, κάθε μία και για κάθε περίπτωση. Άδικη η κατηγορία. Ασπάσθηκε την κυρία από ευχαρίστηση, από αβρότητα, από αυξημένη κοινωνικότητα, από ελευθερία συμπεριφοράς, ανυπόκριτα και λεβέντικα, όπως συνηθίζει ο Τιμόθεος να συμπεριφέρεται. Στα αναστάσιμα, προτρέπονται οι Χριστιανοί να αγκαλιαστούν χαρμόσυνα (και αλλήλους περιπτυξόμεθα), οι Επίσκοποι ασπάζονται σταυρωτά (όταν δεν χρησιμοποιούν τα...δόντια τους κατ’ αλλήλων), οι ιερείς μπροστά στην Ωραία Πύλη πρέπει να δείξουν στο εκκλησίασμα ότι δε μισούνται και αλληλοασπάζονται, επομένως ούτε παραβίασε ανοικτές θύρες ούτε καινοτόμησε, ούτε...ημάρτησε, όταν δημοσίως ο παρεξηγημένος Αρχιμανδρίτης και με το φακό στραμμένο πάνω του, ευχαρίστησε, εγκάρδια, την συντονίστρια της εκπομπής, στην οποία συμμετείχε. Ο αυτοέλεγχος - κυρίως στον προφορικό λόγο - είναι απαραίτητος και ο παρορμητισμός που βγάζει άλλα αντ’ άλλων έξω, θέλει φρενάρισμα. Οι λέξεις να μη διαπερνούν το έρκος των οδόντων. Αλλά τι γίνεται, θα πείτε, όταν λείπουν τα δόντια;! Τότε θα λείπει και κομμάτι από το σώφρονα διαλογισμό, που προφυλάσσει από κακοτοπιές.

Όσο για το αισθησιακό φιλί (που παρεξηγείται από υποκρισία) και τον κοινωνικό ασπασμό ως ένδειξη οικειότητας, υπάρχει διαφορά και απόσταση. Ο ασπασμός είναι προσέγγιση σε δημόσιο χώρο, συχνά άχρους, άοσμος και άγευστος. Γι αυτό και ...αναμάρτητος. Η ευχαρίστηση ενός φιλιού είναι άλλη και...ένοχη, καθ΄ο ηδονή. Την οποία απαγορεύουν οι ιεροί κανόνες. Κάθε τι που προκαλεί σαρκική ευχαρίστηση και μόνο, καταδικάζεται από την εκκλησία και αποτελεί επιχείρημα επίκρισης από πουριτανούς παρατηρητές. Το φιλί είναι αμοιβαίο δόσιμο. Ο ασπασμός (που για να μη χαλάσει το μακιγιάζ) δεν είναι καλά - καλά ούτε άγγιγμα. Είναι η απόχρωση της αισθησιακής επαφής, όπου παίζονται πολλά στη σχέση δύο ανθρώπων, εκείνη τη στιγμή. Κάποιοι ανθρωπολόγοι - κοινωνιολόγοι, μελετητές της ανθρώπινης συμπεριφοράς μεταξύ τους, μας τη...σπάνε. Αποφαίνονται ότι το φιλί είναι μετεξέλιξη και παραλλαγή της ανθρωποφαγίας. Φαίνεται ότι κάποτε οι άνθρωποι ήταν περίπου κανίβαλοι, ο ένας έτρωγε τις σάρκες του άλλου. Λέμε αλληλοτρώγονται εννοώντας ότι διαφωνούν έντονα. Τα σημειώματα αυτά δεν είναι δοκίμια, δε μπαίνουν σε βάθος για αναλύσεις και αποδείξεις δυσαπόδεικτων. Στο πέρασμα της επικαιρότητας και των γεγονότων, γίνονται κάποιοι πιο...εύπεπτοι σχολιασμοί. Ωστόσο, καταλήγουμε, αντί να σιχαίνονται οι άνθρωποι ο ένας τον άλλον είναι προτιμότερο να φιλιούνται, για όποιο λόγο και οποτεδήποτε επιθυμούν. Απόδειξη ότι δεν εχθρεύονται. Ταιριάζουν ή δεν ταιριάζουν τα χνώτα τους, λέει ο λαός σε περιπτώσεις που δε στεριώνουν ή χαλάνε οι σχέσεις. Ποιητική καταγγελία και καταδίκη, του φιλιού από το λυρικότατο Γ. Δροσίνη, στο χαριτωμένο εξάστιχό του: «Παπά σαν έρθει μια μελαχροινή / να την ξομολογήσεις / κοντούλα, αφράτη με γλυκιά φωνή / πρόσεξε, μη τυχόν και την αφήσεις να μεταλάβει / η αμαρτωλή δε νήστεψε μια μέρα το φιλί.!»