YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
29
Ιούλιος
2009

Η Καρδίτσα: μοντέλο Ανάπτυξης

ΠΙΣΤΕΥΩ ότι θα έπρεπε, όποιοι φιλοδοξούν να διοικήσουν τον ιστορικό τούτο τόπο και την πόλη με το θαυμάσιο τοπογραφικό που την έχει προικίσει η φύση, θα πρέπει να έχουν ταξιδέψει πολύ και με συγκεκριμένο στόχο: Να δουν άλλες όμοιες πόλεις που έχουν φύγει πολύ μπροστά στην ανάπτυξη και ύστερα να εισηγηθούν πώς θα αναπροσαρμόσουν την τοπική ιδιαιτερότητα του τοπίου, την ιστορία και την παράδοση στην υπάρχουσα φυσιογνωμία της πόλης, μιας πόλης που δεν είναι ούτε κεφαλοχώρι, ούτε αστικό κέντρο. Ανάμεσα στη μετεξέλιξη αυτή κινούμαστε τη μεταπολεμική περίοδο και εννοώ από το 1950 και μετά, που η ανάπτυξη πέρασε πολύ ψηλά, πάνω από τα (άδεια) κεφάλια μας. Δε θα ματώσουμε πληγές κάνοντας επώνυμες αναδρομές στους ανθρώπους που νόμισαν ότι μπορούσαν να κυβερνήσουν τον τόπο. Το αποτέλεσμα μετράει. Και αποτέλεσμα παραγωγικής ανάπτυξης δεν υπήρξε. Βέβαια και το σύνολο του πληθυσμού μας έμεινε κι αυτό μοιρολατρικά πίσω. Από τους ίδιους ανθρώπους οι θεωρούμενοι ή οι εκλεγόμενοι πρώτοι. Φαίνεται ότι η επιδίωξη ήταν η πρωτιά και μόνο αυτή. Ύστερα ο κομματισμός, που μετασχηματισμένος σε δημοτικές παρατάξεις, συρρίκνωσε ακόμη περισσότερο την ομοψυχία που απαιτείται να πάει ένας τόπος μπροστά, ευθύνεται για το μισαλλόδοξο πνεύμα που κυριαρχεί σε ό,τι αφορά στα κοινά πράγματα. Μη θεωρηθεί ότι αναζητάμε κάποιον που πέρασε από τη μεγάλη καρέκλα να τον περάσουμε από δίκη. Στις δημοκρατίες η υστεροφημία είναι δικαίωση και επιτίμηση ανάλογα με το τι έργο άφησε πίσω του καθένας. Έκαστον, προς το τελευταίον εκβάν, εκ των πριν υπαρξάντων κρίνεται. Κάπως έτσι μας δίδαξαν στο Δημοσθένη, αείμνηστοι δάσκαλοι στο ιστορικό γυμνάσιο αρρένων, αν θυμόμαστε κατά γράμμα την αρχαία ρήση.

Οι σκέψεις αυτές ξεπήδησαν και καταγράφηκαν όπως ήρθαν, ανεπεξέργαστες, όταν το Σάββατο 25 Ιουλίου διάβασα στην εφημερίδα «Καθημερινή» στο ένθετο «Ζωή - Τέχνη» ένα συνοπτικό αλλ’ εμπνευσμένο ρεπορτάζ για την Καρδίτσα, τη μικρή Θεσσαλική πόλη, με τη μεγάλη ανάπτυξη, όπως φαίνεται σ’ όσους περπάτησαν στους δρόμους της και όπως την περιγράφουν τρία εξαιρετικά κείμενα με χαρακτηριστικές φωτογραφίες που επιβεβαιώνουν τα γραπτά. Δε θα θέλαμε περισσότερα, παρά να διαβάσουν αυτές τις γραμμές όσοι ασχολούνται ή φιλοδοξούν ν’ ασχοληθούν με την πόλη αλλά και τα ταξιδιωτικά γραφεία να μας περάσουν για έναν καφέ κάποτε για ν’ αποκτήσει και ο απλός πολίτης μια ιδέα του τι θα πει ανάπτυξη μιας ίσης, μπορεί και μικρότερης πόλης, με το Αίγιο. Πώς πορευόμαστε και με τι οράματα (και…παροράματα) σπαταλούμε τις ημέρες μας και εκθέτουμε την πόλη (όταν μιλάμε με μακριά μάλιστα γλώσσα για ανάπτυξη), είναι θέμα σύμπτωσης ή τύχης. Η επιβεβαίωση έρχεται απ’ όλους όσοι κατοικούν σε τούτο τον τόπο, μόλις επιστρέφουν από κάπου, ότι ντρέπονται για την εικόνα της πόλης μας. Θα το πιάσει το κουβάρι, κάποιος, από αυτή την άκρη και να το ξανατυλίξει, για να βρει τους…κόμπους και τις αιτίες της υπανάπτυξης τόσα χρόνια πριν, εκτός όσων συμβαίνουν σήμερα και μας απογοητεύουν και για το μέλλον;