YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
26
Μάρτιος
2009

Εγρήγορση:Το διαχρονικό μήνυμα της Επετείου

ΟΙ ΕΘΝΙΚΕΣ ΕΠΕΤΕΙΟΙ, αν δεν αποτελούν κενό λόγο και ευκαιρία εκδρομής ή οικογενειακής ραστώνης, έχουν να υπομνήσουν πολλά, στους απερίσκεπτους συνεχιστές τούτης της φυλής που απολαμβάνουν αδιάφοροι το αγαθό της ελευθερίας και της πατρίδας, στο σύγχρονο κόσμο που υπάρχουμε. Μέρες ανάμνησης και εορτασμού του 1821. Υπάρχουν ακόμη κάποιοι παλαιομοδίτες που επιμένουν ηρωικά. Που συγκινούνται από το γεγονός εκείνο και το διατηρούν ακέριο στη μνήμη τους, τραχύ όπως ξετυλίχτηκε και χιλιοπληγωμένο. Οι εκδηλώσεις επιχειρούν να το περάσουν, αυτούσιο, φυλετικά ομοούσιο και περιούσιο, πεντάσταγμα που προκάλεσε τη μέθη εκείνων των καιρών, γεγονός που εγκαταστάθηκε στη συνείδησή μας, πολύ περισσότερο σήμερα που κινδυνεύουν η πατρίδα και η φυλή μας.Γιορτάζοντας το ’21, βλέπουμε, άραγε, πιο πίσω, πιο μπροστά, πιο άμεσα, πιο δίπλα μας, τον ίδιο επίβουλο γείτονα, τον ίδιο «αφέντη», τον ίδιο εχθρό του γένους, τον Τούρκο. Δεν περιοριζόμαστε μόνο στις παρελάσεις, τις παρατάξεις, τα σμόκιν και τα παράσημα, που θα λάμψουν στις εξέδρες. Γιατί τότε, το χάσαμε το παιγνίδι, από χέρι! Ώρες ευθύνης, να υπερασπιστούμε δυναμικά, ό,τι κερδίσαμε με αγώνες και κατοχυρώσαμε με διεθνείς συνθήκες. Διαφορετικά, είμαστε βάρος της ελεύθερης γης που πατούμε και ανάξιοι κληρονόμοι.Ανησυχούμε, επειδή η ιδεολογία του ανδρείου και του πολεμιστή – υπερασπιστή της πατρίδας, έχει ατονίσει. Πρώτη που την υποβάθμισε είναι η Εκπαίδευση. Δε διδάσκεται ο ηρωικός πατριωτισμός. Με πολιτικές σοφιστείες η ιδεολογία της λεβεντιάς παραμερίστηκε, μπήκαν στη μέση οι σκοπιμότητες, οι συναλλαγές, θόλωσαν τον καθρέφτη της ψυχής μας οι ινστρούχτορες των πάσης φύσεως εκσυγχρονισμών, απομακρύνθηκαν τα οράματα και μας έμεινε μια μίζερη καθημερινότητα και μια συναλλαγή της απάτης και της ηδονιστικής λεπτομέρειας. Μ’ αυτά τα υλικά δε φτιάχνεις γενναίους πολίτες ούτε εμπνευσμένους ηγέτες. Λείπουν και τα δυο αυτά στοιχεία από την ευρωπαϊκή και την πλανητική κοινωνία των πολιτών.Βγαίνουμε στους έρημους δρόμους της πόλης, που οι πολίτες της έχουν απαξιώσει και τη σημαία του Έθνους. Δεν ξέρεις αν στα έρημα μπαλκόνια και στα κλειστά διαμερίσματα κατοικούν Έλληνες. μισέλληνες ή και ανθέλληνες ή αλλοεθνείς καταληψίες.  Αν οι δικοί μας πολίτες είναι λιγότεροι και ηττοπαθείς. Η δημοκρατία μας περίφοβη μην τη χαρακτηρίσουν ρατσιστική, υποχωρεί σε κάθε είδους μεθοδεύσεις και αναδιπλώνεται ή αδρανεί παντελώς. Σύλλογοι μικρόνοων οργανώνουν αντιρατσιστικές ημερίδες, αντιεξουσιαστικές ομάδες νέων πριονίζουν το κλαρί που κάθονται, ανθρωπάρια με το πρόσωπό τους κρυμμένο καταστρέφουν ό,τι δημιούργησαν άλλοι, με κάθιδρο και καθαρό το δικό τους πρόσωπο, οικονομικοί συνασπισμοί, άρχοντες του χρήματος και υπαίτιοι όλων των κριμάτων, οδηγούν στην οικονομική ομηρία την ανθρωπότητα.Έσπασε η ενότητα της Κοινωνίας. Δεν τη συνδέει καμιά ιεραρχία, κανένας σεβασμός, καμιά παράδοση, κανένας φόβος, άρπαγες όλοι με διάφορους τρόπους από τον πλούτο του πλανήτη έφεραν το παγκόσμιο οικονομικό αδιέξοδο. Ως και Αρχιερείς καταχραστές και με ηθική εκτροπή της «αγιοσύνης » τους, φυλακίζονται.  Συν-Άδελφοί τους, τους απαλλάσσουν χωρίς φόβο Θεού. Οι ψυχές αγρίεψαν και θρασύνθηκαν. Έτσι ήταν πάντα. Ανάλογα παραδείγματα υπάρχουν πολλά στην ιστορία. Γι αυτό έλεγε ο Ευριπίδης  ότι «όλβιος όστις της ιστορίας έσχε μάθησιν». Τουλάχιστον να μην έχει το αιτιολογικό ότι δε γνώριζε.Μέσα σ’ αυτή τη διαλυμένη Κοινωνία, είναι περίπου παράλογο αλλά εύλογο να ζητάμε εθνική έξαρση και βιωματική επίδραση των ιστορικών γεγονότων και μάλιστα των μεγάλων στιγμών του γένους. Με βαριά την ψυχή προβαίνουμε σε αποτίμηση της συμπεριφοράς των σύγχρονων Ελλήνων πολιτών, έστω αυτή τη μια – μοναδική ημέρα, όπου συμπυκνώθηκαν όλα τα βογκητά από τα δεινοπαθήματα 4 αιώνων σκλαβιάς, ώσπου ήρθε ο εξαγνισμός με τη μεγάλη εξ-Έγερση της φυλής.Σήμερα, από ποιους φορείς θα προέλθη η ανασυσπείρωση της γενιάς μας; Ποιος κίνδυνος θα μας ξυπνήσει και θα μας ενώσει, ποια απειλή εξολοθρεμού μας, θα φωτίσει νου και ψυχή, πια δύναμη θα γυρίσει τους οδοδείκτες της ιστορίας προς το παρελθόν, στην περίοδο που πραγματώθηκε το αδύνατο μέσα στη φυσική τάξη και η Ελλάδα έλαμψε σα νιογέννητο άστρο στο γήινο στερέωμα, ανάμεσα στους λαούς;Η ιστορία μας, έχει καταγράψει ότι φρονημεύουμε και ομονοούμε ενώπιον και μέσα στο μεγάλο κίνδυνο. Κατάντησε…βίτσιο, το ζην επικινδύνως. Οδηγούμε τα πράγματα στην άκρη του βράχου κι εκεί ακριβώς λίγο πριν την πτώση…αγκαλιαζόμαστε. Η ερμηνεία απόκειται στην ψυχολογία των λαών, αν υπάρχει ειδικός κλάδος της ομαδικής ψυχολογίας. Αλλ’ αντί να καταγραφούμε, στον παρόντα αιώνα, ως θύματα των συμπεριφορών μας, θα ήταν ευτύχημα αν τις εστιάζαμε στο επίμαχο θέμα και μετατρέπαμε την κοινωνική διαίρεση σε πολλαπλασιασμό ικανοτήτων.Προτιμήσαμε τη θεώρηση της Επετείου, απ’ αυτές τις παραμέτρους, μέσα από τις υπάρχουσες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές αδυναμίες μας. Όμως το μεγάλο μας 1821, ασκητικό αλλά ψυχωμένο, απροστάτευτο από διεθνείς δυνάμεις στο ξεκίνημά του, έδειξε την αυτάρκειά του στο πεδίο τιμής κατά του τυράννου. Αγράμματο αλλά βαθύτατα θρησκευόμενο έκανε μονομερείς συμμαχίες με το Θεό, την Παναγιά και τους Αγίους. Αναγορεύονταν άγιοι οι ήρωές του, κι αυτούς ακολουθούσαν οι υπόλοιποι. Στερημένο απ’ όλα τα εφόδια που απαιτούνται σ’ ένα πόλεμο, είχε περίσσευμα πίστης στην ελευθερία και ιδεολογία του αδούλωτου ανθρώπου και Χριστιανού. Φτάνουμε να πούμε ότι ήταν περισσότερο Χριστιανοί εκείνοι οι βλάσφημοι και αθυρόστομοι αγριάνθρωποι που συγκροτούσαν τους μάχιμους ελευθερωτές από πολλούς σημερινούς μελιστάλαχτους υποκριτές και θεομπαίχτες. Το ’21 είναι ανεπανάληπτο επειδή ήταν μοναδικό. Κινδύνεψε να σβήσει πάνω στην ακμή του από την ξεροκεφαλιά των καπεταναίων και πολιτικών που το πλαισίωσαν. Η πρώτη οικονομική ρεμούλα ήταν μόλις στάθηκε στα πόδια του, ως κράτος, ο αγώνας. Εννοούμε το δάνειο από την Αγγλία που σπαταλήθηκε και φαγώθηκε. Έχουμε παράδοση στους δανεισμούς και είμαστε επιρρεπείς στην οικονομική υποδούλωση, αφ’ όταν γίναμε ελεύθεροι, αφού είναι πάγια θέση ότι το χρέος κάνει τον άνθρωπο δούλο. Κι όμως επιζήσαμε και επεκτείναμε τον εδαφικό χώρο της πατρίδας, αντιμετωπίσαμε εσωτερικές επαναστάσεις και εξωτερικούς πολέμους, στα Βαλκάνια και στην καρδιά της Μικρασίας, με την ορμή και την ιδεολογία του 1821. Πίστευαν οι αγωνιστές και οι μετέπειτα πολέμαρχοι στο ακαταμάχητο του Έλληνα στρατιώτη, που είχε βάλει στόχο του την Πόλη για πρωτεύουσα του νέου Κράτους. Ιδέα ρομαντική αλλά γοητευτική, που εγκαταλείφθηκε ως μάταιος μεγαλοϊδεατισμός. Ποιος  δε θυμάται, από τα μικρά σχολικά του χρόνια, τα Ευζωνάκια των Βαλκανικών πολέμων, που το εθνικό όραμα τα έβλεπε στην Αγιά Σοφιά αγνάντια!  Εθνικές εξάρσεις που πληρώθηκαν με βαρύ τίμημα. Παρά ταύτα, τότε, η Ελλάδα διπλασιάστηκε. Σήμερα, από επίβουλους γείτονες (και εσωτερικά λιπόψυχους ηγέτες) ποιος φοβάται ή υπολογίζει την Ελλάδα; Εξευτελίζουν το εθνικό μας  σύμβολο, τη σημαία, τα λιγοτάρια του κρατιδίου των Σκοπίων ατιμώρητα και στο Αιγαίο - η θάλασσά μας δρόμος του πολιτισμού μέσα στην ιστορία - κάποια στιγμή θα δοξαστεί πάλι το ’21, όταν οι τουρκικές προκλήσεις παραγίνουν. Επειδή ειρήνη είναι το μεταξύ δύο πολέμων διάστημα και η πρακτική της αποτυχίας της πολιτικής ο πόλεμος, είναι προτιμότερο από τις χαμογελαστές δηλώσεις της διπλωματίας, να παρασκευάζεται το Έθνος, προετοιμάζοντας την ψυχολογία του λαού για να είναι δυνατός και αποτελεσματικός την ώρα μηδέν. Τουλάχιστον να είναι αυτό το φετινό μήνυμα της  Επετείου. Εγρήγορση! Για να μην αιφνιδιαστούμε από κάποιο αναπάντεχο και κληθεί ο λαός να σώσει και τους (δειλούς) ηγέτες του και, πρώτιστα, την τιμή του Έθνους!