YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
31
Μάιος
2017

Εταίρες- Παλλακίδες – Πόρνες

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ

«Τας μεν γαρ εταίρας ηδονής ένεκ’ έχομεν, τας δε παλλακάς της καθ΄ημέραν θεραπείας του σώματος, τας δε γυναίκας του παιδοποιείσθαι γνησίως και των ένδον φύλακα πιστήν έχειν». (Δημοσθένης λόγος κατά Νεαίρας)

 

ΣΗΜΕΊΩΜΑ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΟΙΚΩΝ ΑΝΟΧΗΣ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΑ

Κάτοικοι της συνοικίας του Αγίου Στεφάνου Πατρών και παλαιότερα πολίτες του Δήμου Αιγίου, αντιτάχτηκαν στην αδειοδότηση λειτουργίας «Οίκου ανοχής». Και ενώ στο Αίγιο, παρά την θετική γνώμη του δημοτικού συμβουλίου ακυρώθηκε η χορήγηση μιας τέτοιας άδειας, στον «άγιο Στέφανο» Πατρών δόθηκε η άδεια λειτουργίας παρά τις αντιδράσεις των κατοίκων.


 

Μ

ΙΑ ΕΙΝΑΙ η ιδιότητα του εταιρισμού, αλλά, ιστορικά, υπάρχουν κατηγορίες, επίπεδα, όπου το γυναικείο σώμα, χρησιμοποιήθηκε, προσφέρθηκε, εξουσιάστηκε, εκμεταλλεύτηκε, τιμήθηκε και υποτιμήθηκε, ανάλογα με τις εποχές και τα ισχύοντα σε κάθε κοινωνία, μερικώς ή ολικώς ανδροκρατική. Φαίνεται πως υπάρχει και συνενοχή της γυναίκας στην ερωτική εκμετάλλευσή της,

αφού η ίδια αυτοδιατίθεται με διάφορα προσχήματα ή με διαστροφές του γενετήσιου ενστίκτου της και παρά την πολυσυζητημένη ισότητα και παρά το γυναικείο κίνημα που αγωνίζεται προς αυτή την κατεύθυνση. Φαίνεται πως είχε κάποιο δίκιο ο μεγάλος Πολύβιος Δημητρακόπουλος, στη «Σιδηρά Διαθήκη» όταν έγραφε ότι «η γυναίκα σκέπτεται με την ράχιν», εννοώντας τη θέση του σώματός της όταν το προσφέρει ή το μεταχειρίζονται άλλοι και συναινεί.

 

Μ

Ε ΑΦΟΡΜΗ το αίτημα εγκατάστασης και λειτουργίας οίκων ανοχής (ενοχής ή και συνενοχής) στο δήμο Αιγιαλείας, ενημερωτικά αναφερόμαστε σε χαρακτηριστικές ιδιότητες των γυναικών από τα παλιά χρόνια, ως τα σημερινά. Οι μελετητές έχουν διαχωρίσει σε τρεις κατηγορίες τις γυναίκες ελευθερίων ηθών, όπως τις χαρακτηρίζει η ιστορική έρευνα. Στις εταίρες, τις παλλακίδες και στις πόρνες. Παρά το ότι και οι τρεις αυτές κατηγορίες έχουν ένα κοινό σημείο συμπεριφοράς, την πορνεία, τα κοινωνικά ήθη στην αρχαία Ελλάδα και στη Ρώμη και στο βυζάντιο και μετέπειτα διαχώριζαν τη σύζυγο από τις ελεύθερες συνευρέσεις (η και συγκατοικήσεις) με τις ανώτερες από τις τρεις κατηγορίες που αναφερόμαστε. Οι εταίρες και οι παλλακίδες , ακόμη και οι αυλήτριδες και οι χορεύτριες είχαν κάποιες ιδιαιτερότητες που τις ξεχώριζαν από τις λαϊκές πόρνες που υπηρετούσαν την «πάνδημο Αφροδίτη», μέσα στην ερωτική ελευθερία των μεσογειακών κοινωνιών σε διάφορες εποχές.

α) Οι Εταίρες

 

Ο

Ι ΕΤΑΙΡΕΣ προέρχονταν από την Ιωνία, την παράλια περιοχή της Μ. Ασίας, οι πόλεις της οποίας ξεχώριζαν για τον πλούτο τους ή για την πνευματική και καλλιτεχνική τους ακμή. Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον, που περίσσευε η τρυφηλότητα των κατοίκων, οι εταίρες αποτέλεσαν μια κατηγορία ελεύθερων γυναικών ή δούλων γυναικών που απελευθερώθηκαν ή αιχμάλωτες πολέμου (Όμηρος) που ξεχώριζαν για την ομορφιά τους και για το πνεύμα τους. Ωστόσο αναφέρονται πολλά ονόματα « των τω σώματι ή από του σώματος εργαζομένων γυναικών». Πολλές από αυτές απέκτησαν πλούτη και έμειναν στην ιστορία, με το όνομά τους. Ήταν αφιερωμένες στη θεά Αφροδίτη και εγκαταβίωναν στο ναό της θεάς (εξ ου και ιερόδουλοι). Αναφέρεται ότι στην αρχαία Κόρινθο, γνωστή για τον πλούτο της και τον έκλυτο βίο ντόπιων και κυρίως ξένων (ναυτικών), στο ναό της «Μελαινίδος Αφροδίτης»υπηρετούσαν (εκδίδονταν) περισσότερες από χίλιες εταίρες. Μπορούσε δε καθένας να χαρίσει στη θεά μία ή και περισσότερες.

Εταίρες υπήρχαν και στην Αθήνα οι οποίες είχαν φτάσει εκεί ακολουθώντας φιλοσόφους και καλλιτέχνες. Συμμετείχαν στα συμπόσια και καλλίγραμμες όπως ήσαν ξάπλωναν γυμνές δίπλα τους παίζοντας διάφορα παιγνίδια. Οι πιο έξυπνες, γνωρίζοντας ότι τα σωματικά προσόντα και η νιότη τους δεν ήταν τα μόνα προσόντα να διακριθούν συναναστρέφονταν και συνδέονταν με φιλοσόφους και καλλιτέχνες και αποκτούσαν γνώσεις, τέτοιες που έθελγαν σπουδαίους άνδρες ακόμη και βασιλείς οι οποίοι τους παραχωρούσαν βασιλικές τιμές δίπλα τους. Τέτοια ήταν και η Ασπασία από τη Μίλητο, διάσημη για την παιδεία της, δεύτερη σύζυγος του Περικλή, η Θαΐδα από την Αττική, εταίρα του Μ. Αλεξάνδρου η οποία έγινε η αφορμή να πυρποληθούν τα ανάκτορα στην Περσέπολη. Ο κατάλογος είναι μεγάλος. Οι εταίρες έπαιρναν πολύ μεγάλο μισθό για τις υπηρεσίες τους και πλούσια δώρα. Όλες, σχεδόν, έκαναν προσυμφωνία και πήγαιναν με εκείνον που έδινε τα περισσότερα. Μέρος από τα πλούτη τους αφιέρωναν στους ναούς. Οι καλεσμένοι στα σπίτια των εταιρών σε δείπνα, έστελναν πριν, πλούσια δώρα. «Κυκλοφορούσαν ελεύθερα στους δρόμους, στην αγορά, στα θέατρα, στα ιερά της Αφροδίτης, σε αντίθεση με τις άλλες γυναίκες και ξεχώριζαν με τα επιδεικτικά ρούχα τους, τα πολλά κοσμήματα , τον έντονο καλλωπισμό και το λικνιστικό βάδισμά τους....Γενικά είχαν ξεχωριστή προσωπικότητα, είτε επειδή είχαν ζωηρό πνεύμα και χάρη στους τρόπους τους, εκτός από την παιδεία μερικών από αυτές, σε σημείο που διέφεραν από τις άλλες γυναίκες γι αυτό και προκαλούσαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, σε βαθμό που ο Δημοσθένης έγραψε: Τας μεν εταίρας, ηδονής ένεκα έχομεν , τα δε παλλακάς της καθ΄ημέραν θεραπείας του σώματος, τας δε γυναίκας του παιδοποιείσθαι γνησίως και των ένδον, φύλακας πιστάς έχειν.».

β) Οι Παλλακίδες

 

Ε

 

ΤΣΙ Ο ΛΟΓΟΣ ήρθε στην παλλακίδα. Αυτή ήταν η γυναίκα που συζούσε μ’ έναν άνδρα, η σύνευνος, χωρίς να είναι η επίσημη σύζυγός του. Η παλλακίδα, λοιπόν, ήταν κάτι ανάμεσα στην εταίρα και στη σύζυγο. Αν κάποιος προσέβαλε παλλακίδα έπρεπε να τιμωρηθεί σα να είχε προσβάλει Αθηναία Δέσποινα. Ωστόσο παρέμενε ιδιοκτησία του κυρίου της και μπορούσε να πουληθεί οπουδήποτε, ακόμη και σε οίκο ανοχής. Αν αποκτούσαν παιδιά, αυτά αναγνωρίζονταν ως ελεύθερα και όχι νόθα. Οι γυναίκες αυτές προέρχονταν από φτωχές οικογένειες και ήταν δούλες. Ταυτόχρονα υπήρχαν (και υπάρχουν στην εποχή μας) σύζυγοι, που εκμεταλλεύονται ως προαγωγοί, τις συζύγους τους.

γ) Οι κοινές πόρνες

 

Ο

Ι ΠΟΡΝΕΣ, είναι το κατώτερο είδος γυναίκας που εκδίδεται έναντι αμοιβής και αδιακρίτως προσώπου – πελάτη, χωρίς δικαίωμα επιλογής. Ο νόμος προβλέπει τις προϋποθέσεις εγκατάστασης και λειτουργίας αυτών των Οίκων και οι έλεγχοι αφορούν, κυρίως, την ιατρική παρακολούθηση των εκδιδομένων για την προστασία της δημόσιας υγείας από μεταδοτικά αφροδίσια νοσήματα, χωρίς να παραλείπεται και η φορολογία από τις προσόδους των Οίκων αυτών. Υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία τέτοιων...ανεπίσημων οίκων, φανερών ή συγκαλυμμένων με διαβάθμιση ποιότητας προσφερομένων υπηρεσιών, χωρίς να έχουν «δηλωθεί»τα πρόσωπα που εκπορνεύονται έναντι αμοιβής, όπως, υπό το πρόσχημα γραμματέων σε συνέδρια παντός τύπου, συνοδών σε ταξίδια, σε σαλόνια κοινωνικών συναντήσεων με σκοπό γνωριμίες εφήμερες ή διαρκέστερες και σε υπηρεσίες ξενοδοχείων, όπου μοναχικά άτομα περνούν ευχάριστα τις διακοπές τους ή και σε διάφορα ύποπτα κέντρα που χαρακτηρίζονται ινστιτούτα παροχής περίεργων υπηρεσιών, για να τηρούνται τα προσχήματα.

δ) Εικόνα σου είμαι κοινωνία

 

Φ

ΥΣΙΚΑ οι κοινωνικές αντιδράσεις εγκατάστασης ενός επίσημου οίκου ανοχής, εντός κατοικούμενης περιοχής, είναι η κορυφή του παγόβουνου (σχήμα λόγου, επειδή οι υπηρεσίες που προσφέρονται εκεί, κάθε άλλο παρά...παγερές, πρέπει, να είναι), αναφορικά με τους άλλους τρόπους που οι σχέσεις αυτές συμβαίνουν συγκαλυμμένες οπουδήποτε. Επίσημα, ωστόσο, κολάζονται από μια τάση κοινωνικής υποκρισίας, που δεν είναι η μοναδική στις σχέσεις των ανθρώπων. Την πικρή αλήθεια αυτών των γυναικών διεκτραγωδεί η Γαλάτεια Καζαντζάκη στο ποίημά της «Αμαρτωλό» από το οποίο αντιγράφουμε κάποιους, αληθινά δραματικούς, στίχους του: «Στη Σμύρνη Μέλπω / Ηρώ στη Σαλονίκη / στο Βόλο Κατινίτσα έναν καιρό / τώρα στα Βούρλα με φωνάζουν Λέλα. / ο τόπος μου ποιος ήταν ; ποιοι οι δικοί μου; / Αν ξέρω ανάθεμά με / σπίτι, πατρίδα, έχω τα μπορντέλα (....) πνιγμένου καραβιού σάπιο σανίδι / όλη η ζωή μου του χαμού, / Μ’ από την κόλασή μου σου φωνάζω: / εικόνα σου είμαι Κοινωνία και σου μοιάζω !//.- »

 

 

 

*****