YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
31
Μάιος
2017

«Αρμέγοντας» από το βαγένι, το φρέσκο μούστο Η

Hταν η εποχή που το ηλεκτρικό ρεύμα δεν επαρκούσε ούτε για τις πόλεις. Μ’ ένα λαδοφάναρο ή με το λυχνάρι που γεμάτο πετρέλαιο τροφοδοτούσε μια φλόγα, σκέτη τζιμινιέρα, που έβγαζε δίπλα στη μούρη σου που το κρατούσες για να βλέπεις έναν μαύρο καπνό, που σου έφραζε τα ρουθούνια. Κάποιες φορές ήταν αιτία πυρκαγιάς. Στο κατώι ήταν αποθηκεμένο το πατητήρι των σταφυλιών και η κάδη, πάνω στην οποία το τοποθετούσαν και πάταγαν τα σταφύλια. Περίπου τέτοια εποχή γινόταν ο τρύγος. Γέμιζαν το πατητήρι με μαυρούδια τροφαντά, τα οποίο έλιωνε πατώντας με τα γυμνά του πέλματα ένας από τους τρυγητές. Για τα άπλυτα πόδια, που είχαν αλλάξει χρώμα,

 

λέγαμε ότι είχαν σγάρτσα, η οποία καθαριζόταν στη διάρκεια του πατήματος των σταφυλιών, αφού όταν κατέβαινε ο σταφυλοπάτης, τα έβλεπε ολοκάθαρα! Από την κάδη ο μούστος ή έμπαινε σε γιδιές (σακούλες από δέρμα τράγου και φορτωνόταν στα ζώα προκειμένου να μεταφερθεί στα σπίτια καθενός) ή, ο περισσότερος, μεταγγιζόταν με κομμένους τενεκέδες που υποκαθιστούσαν το σημερινό πλαστικό κουβά, σ΄ ένα μεγάλο βαρέλι ξύλινο, το βαγένι όπου έμενε δυο τρεις μέρες μέχρι να πάρει την πρώτη βράση. Σ’ εκείνο το θεοβάρελο, το έκλεινε μια πορτούλα και άνοιγε ένα μικρό παραθυράκι για να αδειάσει, είχαμε βάλει από μέσα έναν άγριο θάμνο με αγκάθια για να συγκρατεί τα τσίπουρα. Σπαράγγι, ασπάλαθρο το έλεγαν ή λαγανίδα. Συχνά έβαζαν και μια κλάρα από πουρνάρι. Η ονομασία του είναι τοπική. Μπορεί να υπάρχει αλλού και με άλλο όνομα. Η διαδικασία αυτή λεγόταν άρμεγμα και μας έκανε εντύπωση αφού εμείς ξέραμε ότι αρμέγαμε μόνο τις κατσίκες μας.

Ένα τέτοιο πολύ μεγάλο βαρέλι που χώραγε χίλιες οκάδες κρασί και οι δόγες του ήταν στερεωμένες με χοντρά ξύλα που θηλύκωναν στο επάνω μέρος, χωρίς ίχνος στεφανιού που ξέραμε, το είδαμε στην είσοδο της Μονής Βαρλαάμ , το πρώτο που μας έκανε εντύπωση στην κορυφή του βράχου, δίπλα στην ανέμη που ανεβοκατέβαζε το δίχτυ, παλαιά, στα Μετέωρα σε μια επίσκεψή μας στο μοναστήρι. Η απορία μας δε λύθηκε ακόμη, τι το ήθελαν τόσο κρασί οι μοναχοί που ασκήτευαν. Ο χωρατατζής της συντροφιάς έλυσε την απορία: Για να σκορπούν την αθυμία της μοναξιάς τους είπε καθώς και άλλα ασεβέστερα που παραλείπονται.

 

 

Ο καταρράχτης, όπως λεγόταν η εσωτερική σκάλα στο σπίτι, χρησίμευε στον κακό καιρό με τους παγετούς, όταν ο χιονιάς δε σε άφηνε να σκάσεις μύτη από την εξωτερική πόρτα. Από κει κατέβηκε μια προγιαγιά να πάει στο βαρέλι να πιάσει κρασί, νύχτα με το λαδοφάναρο. Μέσα στις σκιές που σχηματίζονταν, δεν καλοέβλεπε, είχε ένα προχωρημένο καταρράχτη, ακούμπησε την ουρά του τσινιάρικου μουλαριού, το οποίο της τίναξε μια κλωτσιά και την έριξε κάτω. Από το χτύπημα αυτό δε συνήλθε. Ήταν και 102 ετών. Αυτοεξυπηρετούμενη ως τα βαθιά της γεράματα, είχε εκείνο το τραγικό τέλος. Λίγο τονωτικό αποζητούσε μέσα στη μοναξιά της, μια δυο γουλιές κοκκινέλι, το αίμα του γέρου όπως διατείνονται εκείνοι που κατεβάζουν μονορούφι ολόκληρα κατοστάρια. Έχει και τραγούδια και…παρατράγουδα το κρασάκι, αλλά αυτά αποτελούν άλλο κεφάλαιο. όπως και η μυθολογία με της θεούς, το Διόνυσο και τον Πάνα. Ο Χριστιανισμός το έχει αναγάγει σε θείο αίμα. Πίετε εξ αυτού πάντες είπε ο Χριστός στο Μυστικό Δείπνο. Αργότερα ο μέγας Παύλος (ο πρώτος μετά τον Έναν), στιγματίζοντας την κατάχρηση του κρασιού άφησε την εντολή: Μη μεθύσκετε οίνω εν ω εστίν ασωτεία. Καθώς βλέπετε μακραίνει ο λόγος και ο αντίλογος, οπότε είναι ανάγκη να σταματήσουμε, να αλλάξουμε θέμα. Διαφημίσεις, λοιπόν, κατά το πρότυπο της τηλεόρασης!!...