YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
31
Μάιος
2017

Προσκλητήριο απόντων

ΜΑΚΡΥΣ Ο ΜΑΚΑΒΡΙΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ


 

Μνημόσυνη αναφορά, συμμαθητών, ενός σχολείου

που έφυγαν νωρίς, από τη ζωή, ανάμεσα στα 14 έως 60 χρόνια τους

 

1) Αλεξόπουλος Γιώργος, 2) Βασιλείου Κώστας, 3) Βασιλόπουλος Βασίλης, 4) Γεωργαντάς Απόστολος, 5) Γκούμας Γιάννης, 6) Γεωργάντζος Γιώργος, 7) Δούσκας Θεόδωρος, 8) Ευσταθίου Δημ., 9) Ηλιόπουλος Παν., 10) Καρβέλας Ιωάννης, 11) Καραμπούλα Γεωργία , 12) Καρόγιαννης Νίκος, 13) Κουνινιώτης Γιώργος, 14) Λάφη Μαρία, 15) Μέγας Παν., 16) Μεντζελοπούλου Βασιλική, 17) Οικονομόπουλος Βασίλης , 18) Παπαδόπουλος Στρατής, 19) Σπυρόπουλος Θόδωρος, 20) Σταματόπουλος Βασίλης,, 21) Φρέντζος Κωστάκης, 22) Αλεβίζου Μαρία, 23) Κοττά Μαρία, μόλις προχθές.

 

Σ

 

υχνά, ανακαλούμε στη μνήμη πρόσωπα και γεγονότα από το παρελθόν. Που έχουν γίνει ανάμνηση. Η μνήμη είναι όαση και χίμαιρα των ηλικιωμένων. Θέλουν μα δε μπορούν να λησμονήσουν, έγραψε ο ποιητής Λ. Μαβίλης στη «Λήθη» του. Είμαστε διαρκώς στην «έδρα» και αναζητούμε τους παλιούς μαθητές μας, που δεν υπάρχουν, πια. Συμβαίνει δε οι εντυπώσεις να είναι τόσο βαθιά χαραγμένες στο «σκληρό δίσκο» του μυαλού μας και είναι σα να τα βλέπουμε όλα, αυτή τη στιγμή. Ανάλογα δε με το βαθμό επαφής μας με τα πρόσωπα και τα γεγονότα , βεβαιώνουμε ότι ακούμε τις φωνές των παιδιών γύρω μας και βλέπουμε τα πρόσωπα τους στον καθρέφτη της μνήμης ολοκάθαρα.. Η φύση, έχει προνοήσει και απαλείφονται οι σκληρές στιγμές , όμως κάποια βιώματα παραμένουν ανέπαφα .

Υπάρχει ένα μυστικό πλήκτρο εκεί στα αρίφνητα βάθη του πολύπλοκου εγκεφάλου μας, που έτσι και το πατήσει ο χρόνος ή μια νεότερη παράσταση τα σβήνει όλα. Είναι ευεργετικό έως σωτήριο κάποιες φορές για να μην τρελαθεί ο άνθρωπος που έχει φορτώσει εμπειρίες στη ζωή του, κυρίως, ανεπιθύμητες ώστε να τις ανακαλεί και να θλίβεται δια βίου. Αυτές τις μέρες η επιστήμη ανακοίνωσε ότι ο εγκέφαλός μας – αυτός ο άγνωστος και ανεξερεύνητος πολύπλοκος μηχανισμός της δημιουργίας – διαθέτει ένα σύστημα προσανατολισμού του στο περιβάλλον. Ένα είδος GPS, που χρησιμοποιούν οι οδηγοί αυτοκινήτων, πλοίων και αεροπλάνων, να τους οδηγεί κατευθείαν στον προορισμό τους χωρίς τον κίνδυνο να χαθούν.

Αυτό το βιολογικό GPS (τζι πι ες) όπως είναι γνωστό, με αφορμή το θάνατο μιας συμπολίτισσάς μας, παλιάς μας μαθήτριας, μας οπισθοδρόμησε, άνοιξε την αποθήκη των καταχωρημένων εντυπώσεων και μας γέμισε πρόσθετη θλίψη. Μας ανάγκασε να διαβάσουμε κατάλογο απόντων μαθητών μας. Μακάβρια υποχρέωση ενός παλαιού δασκάλου, όταν κάθε πρωί στην τάξη του, διάβαζε κατάλογο παρόντων αναζητώντας τους απόντες από το μάθημα. Σήμερα ο θάνατος αυτής της κυρίας ανέσυρε μακρύ κατάλογο απόντων από το παλιό σχολικό περιβάλλον τους. Δεν έχει σημασία πόσοι είναι οι παρόντες. . Σημασία έχει ότι υπάρχει ακόμη ο δάσκαλος που θυμάται και μελαγχολεί. Έφυγαν τόσα παιδιά πάνω στην πρώτη νιότη τους και στην ωριμότητά τους, άφησαν πίσω τους τον άνθρωπο που βιολογικά θα έπρεπε να είχαν προπέμψει...

Ανοίξαμε το Μαθητολόγιο με τις εγγραφές και το Γενικό Έλεγχο με τις επιδόσεις τους και διαβάσαμε σημειώσεις δίπλα στα ονόματά τους που είχαμε κρατήσει. Πολλά είχαμε προβλέψει εκτός από πρόωρο θάνατο. Μας ακύρωσε όμως η ίδια η φύση των όντων , που συνεχίζει να είναι «ηθικά αδιάφορη» για τα πάντα που συμβαίνουν μέσα της. Φεύγουν οι νέοι, επειδή είναι οι αγαπημένοι των θεών. Σπουδαία παρηγορητική άποψη. Στους μακροβιότερους, απομένει η «τιμωρία», να θλίβονται, να θυμούνται. Προνόμιο του ανθρώπου η σκέψη, η μνήμη και η ανάμνηση. Σα να μη φτάνουν τα όσα ζη κανείς, υπάρχει και η βασανιστική ανάκληση , η αναπόληση των θλιβερών γεγονότων. Τα ευχάριστα ξεχνιούνται ευκολότερα. Θυμάσαι ότι κάτι έζησες και σε ευχαρίστησε. Όσο και να το ανακαλείς δεν έχει τους ερεθισμούς της χαράς που σου έδωσε. Ενώ τα θλιβερά σέρνουν πίσω τους όλη τη θλίψη που τα προκάλεσε. Πίσω από τη θλίψη υπάρχει, πάντοτε, θλίψη.

Μ’ αυτό το βαρύ συναίσθημα, προπέμψαμε τη Μαρία (Κοττά) που έφυγε προ ημερών. Η παρηγοριά που εξέπεμψε η εκκλησία είναι ότι «εκοιμήθη». Έχουν και οι λέξεις τη θεραπευτική σημασία τους, την ανακούφισή τους, την παρηγοριά τους. Όπως όμως και να το κάμουμε η παρουσία που έλειψε δεν επανέρχεται και αυτός είναι ένας άλλος θάνατος των δικών της ιδιαίτερα. Τον προκαλεί η μνήμη και η ανάμνηση της εικόνας της. Αναζητάμε στη μεταφυσική την μακρινή ελπίδα. Τουλάχιστον για να μην τρελαίνονται όσοι ζουν μιαν άζωη ζωή, έως ότου και αυτοί γίνουν ανάμνηση. Ανάμεσα στο όριο ζωής και θανάτου, συμβιβασμός δεν υπάρχει. Εις αιώνια ανάπαυσή σας, παιδιά. ΑΝ . / ΦΛ.-