YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
31
Μάιος
2017

Ζητούν εργασία

Ζ

 

ητούν εργασία και αδιαφορούν για τη δουλεία που εμπεριέχεται, όταν ετυμολογήσουμε τους όρους. Καταργήθηκε η δουλεία, αλλά η δουλειά – δουλειά. Ο εργαζόμενος παράγει έργο, αυτός που ζητάει δουλειά συντηρεί, άτυπα μεν, ένα καθεστώς όπου οι ατομικές ελευθερίες δεν είχαν ανακαλυφθεί. Οι δούλοι στην αριστοκρατική δημοκρατία της Αθήνας δεν είχαν δικαίωμα ψήφου, δε λογίζονταν πολίτες

της δημοκρατίας εκείνης. Αυτοί ήταν οι εργάτες γης, που παρήγαγαν τα αγαθά για να μπορούν να πολιτικολογούν οι γνήσιοι αθηναίοι στη Στοά.

 

Για να υπάρχουν δούλοι, άνθρωποι που χωρίς δικαιώματα παράγουν μόνο, οι αφέντες, όπως προϋποτίθεται, απολαμβάνουν άκοπα. Κι αυτή τη σχέση τη συντηρούμε, ασυνείδητα όταν ζητάμε δουλειά, όποια και να είναι και με όποιες προϋποθέσεις. Ο δούλος δε δικαιούται να παζαρεύει, υποχρεούται να αποδέχεται τα προαποφασισμένα γι αυτόν. Αφεντικό είναι εκείνος που δίνει μεροκάματο ή κατεύθυνση. Τον προσφωνούμε, αφέντη. Και η κυρά στο σπίτι είναι η αφέντρα. Ρωτάμε, ποιος είναι το αφεντικό εδώ; Τι επιθυμεί η αφεντιά σας; σε άλλη περίπτωση.

Αφέντες και δούλοι εμφανίστηκαν μαζί στην ιστορία. Και αυτή η ανισότητα δημιούργησε κοινωνικές τριβές, εξεγέρσεις, επαναστάσεις. Ο δούλος ταυτίζεται με το ζώο και διαφέρει από αυτό επειδή δεν έχει τέσσερα πόδια. Οι εικόνες των μαύρων της Αφρικής, που συλλαμβάνονταν και δεμένοι με μια ξύλινη ζέβλα οδηγούνταν στα πειρατικά καράβια για τις φάρμες του νέου κόσμου, είναι η φρικωδέστερη εικόνα της ανθρώπινης αγριότητας. Καμιά ράτσα ζώων δε συμπεριφέρεται έτσι στα όμοια ζώα της ίδιας αγέλης. Αλλά η δικαιοσύνη του Θεού τά ΄φερε έτσι, ώστε τη χώρα που πότισαν με τα δάκρια και το αίμα τους οι μαύροι της Αφρικής να την κυβερνήσει στην εποχή μας ένας εξελιγμένος Αφροαμερικανός.

Έτσι όμως και ξύσεις το δέρμα του, θα πεταχτεί με το αίμα του, ολόκληρη η μαύρη ράτσα, των καλοκάγαθων και πονεμένων εκείνων προγόνων του. Η ευημερούσα (!;)πλανητική δημοκρατία που βαυκαλίζεται ότι υπάρχει για να προστατεύει τις ελευθερίες των εθνοτήτων, σε πόσες άραγε χιλιάδες κορμιά αφρικανών έχει οικοδομήσει την επικράτειά της; Και να είναι λέτε, κρίση ομαδικής συνειδήσεως, η σημερινή στροφή υπεράσπισης των ελευθεριών των λαών, που δεν έχουν τη δύναμη να αυτοπροστατευτούν; Βαθιά μας οδηγεί ένα απλό σκάλισμα στον κήπο των σκέψεών μας, με συγγενείς έννοιες που μας παρέσυραν.

Η Εκκλησία έχει διατηρήσει τον πανάρχαιο όρο, δούλος, και τον χρησιμοποιεί κατά κόρον, σε όλες τις λειτουργικές περιπτώσεις. Βαφτίζεται το μωρό ως δούλος του Θεού, αλλά και στέφεται, ο νυμφίος, ως δούλος του Θεού. Αλλά και ο κεκοιμημένος συνάνθρωπός μας ως δούλος Θεού κηδεύεται. Ανάμεσα, λοιπόν, σε αφέντες και δούλους υπάρχει και παίζεται η ζωή μας. Το παράδοξο είναι ότι, παραθαριόμαστε με την ιδέα πως είμαστε ελεύθεροι και έτσι και σηκώσουμε κεφάλι χτυπάμε στο αμπάρι …