YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
30
Μάιος
2017

Δια του θανάτου εις τη ζωή

Τ

 

ον τελευταίο καιρό πολύ θανατικό έπεσε στην περιοχή μας. Πέρα από τον άμεσο πόνο που δημιούργησε στους συγγενείς αυτών που «έφυγαν», στους περιλειπόμενους οι μακάβριες σκέψεις που εύλογα δημιουργούνται, φτάνουν ως τις προεκτάσεις της ζωής για το μοιραίο που άφευκτα ακολουθεί σύμφωνα με τη φυσική νομοτέλεια και τη θεία οικονομία.

Ο θάνατος είναι το κυριότερο στοιχείο της αμφιβολίας, αν αποτελεί κομμάτι της δημιουργίας και αν το άϋλο στοιχείο του, είναι, όντως, συνέχεια της ζωής. Φιλοσοφική η διερεύνηση αυτής της αναγκαιότητας που διέπει

το σύμπαν. Σύμπασα η δημιουργία καταλήγει αναπόφευκτα μέσα από τη σταδιακή φθορά σε θάνατο αλλά και σε ανανέωση της ύλης που αποσυντέθηκε.

 

Στη φύση, αλληλλοτροφοδοτούνται η φθορά της ύλης και η ανανέωσή της, με τα ίδια χαρακτηριστικά και ιδιότητες, είτε δέντρα είναι αυτά είτε ομάδες ζώων, από τα ατελέστερα ως τα τελειότερα, ας πούμε τον άνθρωπο, ο οποίος έκανε υπέρβαση της ιδιότητός του και αυτοανακηρύχτηκε το τελειότερο πλάσμα της δημιουργίας. Στην ενσυνείδητη περίοδο του βίου του, ανέδειξε τις αρετές που έχει προικισθεί αλλά και τις ελλείψεις και τα ελαττώματα και τις ατέλειες του «είναι» του, που κλονίζουν την έπαρση και διαψεύδουν την αυταρέσκειά του. Η θεολογική δογματική ότι μια φούχτα χώμα και μια σταγόνα νερού, είναι τα βασικά βιολογικά υλικά της κατασκευής του, με το φυσικό τέλος, το θάνατο, κλείνει τον κύκλο όταν εις «χουν» επιστρέφει. Οπότε θάβεται μαζί του και αυθαίρετη ιδέα της τελειότητός του.

Μετά την εξαφάνιση της μορφής του τι μένει; Ό,τι χρήσιμο και αγαθό, για τους επερχόμενους, παρήγαγε το πνεύμα του στην κοινωνία των ανθρώπων και ό,τι ηθικά μεγάλο τον ακολούθησε στη μεταφυσική του υπόσταση. Στη ζωή, κυβερνήτης ο πόνος. Ο σωματικός, ο πνευματικός, ο ψυχικός. Και όταν πάσχει το σώμα, είναι ο αισθητός πόνος και όταν αγωνιά το πνεύμα είναι μιας άλλης μορφής οδύνη αλλά και όταν επιχειρήσει να διασώσει την ψυχή του, ο άνθρωπος, από τον πειρασμό της αμαρτίας και εκεί είναι ασήκωτο το φορτίο, το οποίο είναι τριπλό όπως το προσδιορίζει η ευχή της εκκλησίας: έργω, λόγω και διανοία.

Όμηρος της μοίρας του, ο καθημερινός συνάνθρωπος, πού βλέπει την τελειότητα της υπάρξεώς του; Περισσεύει η αυθάδεια του λόγου του και η αδικία των έργων του. Επειδή δημιουργήθηκε με πνευματική ελευθερία έκαμε την υπέρβαση, αδιαφορώντας για την ατέλειά του, και αυτοανακηρύχτηκε το τελειότερο των όντων.

Η εξόδιος ακολουθία ενός ανθρώπου που έφυγε απ’ανάμεσά μας, είναι μια σπουδή, την ώρα εκείνη. Είναι το διδακτικότερο μάθημα, στο κρίσιμο όριο ζωής και θανάτου. Τότε, καθένας, αυθόρμητα αναλογίζεται, πόσα άγραφα φύλλα απομένουν στην άδεια της διαμονής του, στο φως της ζωής. Αλλάζοντας δε την έννοια της λέξης προπέμπουμε το νεκρό εις ζωήν αιώνιον. Εδώ μπαίνουμε σε μεταφυσική λεωφόρο με πολλά…διόδια. Το θέμα μας παρέσυρε σε μελαγχολικούς λογισμούς, που ίσως χαλάσαμε την καλή διάθεση στους σημερινούς αναγνώστες μας.