YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
30
Μάιος
2017

Μια αχτίδα αισιοδοξίας

M

 

ερικά δέντρα, δε βιάζονται με την άνοιξη, δεν ξεγελιούνται να βγάλουν πρόωρα τους τρυφερούς βλαστούς και τη φυλλωσιά τους. Είναι δύσπιστα. Άλλωστε δεν έχει μπέσα και ο Μάρτης ο πεντάγνωμος, που πέντε φορές εχιόνισε και πάλι το μετάνιωσε που δεν εξαναχιόνισε.Το λέει η παροιμία. Αν δεν ανθίσει για καλά ο πλάτανος, δεν είναι βέβαιο ότι ήρθε η άνοιξη.

Δύσπιστοι είναι και πολλοί από τους ανθρώπους. Καν με πείσεις ου με πείσεις. Το απόφθεγμα έρχεται από τα κείμενα της αρχαιότητας. Μεγάλο πράγμα η πειθώ. Είναι η αρετή του λόγου.

Με το λόγο τους διακρίνονται οι χαρισματικοί, οι λογομάστορες. Πειστικός, προσπαθούν, οι πολιτικοί, να είναι ο δικός τους λόγος. Και καθώς το επιχείρημα δεν υπάρχει σε αφθονία, το περιτυλίγουν με φανταχτερό ψέμα και ανέφικτες υπερβολές. Έτσι αποκτούν και διατηρούν οπαδού, πείθουν ή νομίζουν ότι πείθουν. Μέχρι που ο πολιτικός λόγος γίνεται συνώνυμος με το επιρρεπές ψεύδος.

 

Μορφή άμυνας του σώφρονα ανθρώπου είναι η δυσπιστία του. Ακούει τους ενθαρρυντικούς λόγους και περιμένει ν’ αλλάξουν τη ζωή του. Και όσο τα λόγια τα μεγάλα και τα εύηχα, τα ωραία και τα πλανερά δε γίνονται έργα, πράξεις με ουσία, η δυσπιστία μεγαλώνει μέσα του. Τη διατηρεί, την τρέφει όμως η ανάγκη και συντηρείται το παιγνίδι της υποκρισίας και από τις δύο πλευρές. Είπαμε παιγνίδι και δε γράψαμε λάθος, επειδή σε όποιο παιγνίδι και αν προσέξεις είναι νομιμοποιημένη η κλοπή, το ξεγέλασμα. Υπάρχουν τίμια παιγνίδια; Φυσικά όχι.

Από τα ευρήματα της ζωής των ανθρώπων, έκπαλαι, διαβάζουμε αθανατισμένες τις γκάφες των αφελών και των αδέξιων και την επιτυχία και την έπαρση των ατσίδων. Δυο παιδιά, στην αρχαία Δήλο, έπαιζαν με τα κότσια. Στην Κατοχή παίζαμε κι εμείς με το συγκεκριμένο οστό από άρθρωση μικρού ζώου, πιθανόν κατσικιού. Ρίχνοντας, λοιπόν, το κότσι που ήταν ένα παραλληλόγραμμο με διάφορες όψεις, ο ένας κέρδιζε πόντους και ο άλλος έχανε. Ο πονηρός Ερμίας κατάκλεψε τον αφελή και αδέξιο Δημήτριο και η νίκη του έμεινε ιστορική. «Δημήτριος τυφλός. Ουδέν βλέπει παίζων αστραγάλους. Έκλεψεν αυτώ Ερμίας αστραγάλους».

Το παιγνίδι, λοιπόν, έχει δύο όψεις. Τη νίκη και την ήττα, ή κερδίζεις ή χάνεις. Και το εθιμικό δίκαιο που έχει καθιερωθεί, από τους ταπεινούς αστραγάλους ως τις θανατηφόρες ρουλέτες στα καζίνο, είναι η νομιμοποίηση του δίκαιου της κλοπής. Παίζοντας, έχουν χαθεί μεγάλες περιουσίες, επειδή η ελπίδα και το πάθος της επιτυχίας, έχουν τους αδιόρθωτους οπαδούς τους. Αρχίσαμε μ’ ένα θέμα της εποχής όπου η «σοφία» κάποιων δέντρων, να μην προτρέχουν, η αμυγδαλιά για παράδειγμα, μας παρέσυρε σε όμοιες συμπεριφορές των ανθρώπων, των ευκολόπιστων και των δύσπιστων, που αλέθονται στο μύλο της πολιτικής με κερδισμένο το…μυλωνά, σχεδόν πάντα.

Αν ο αναγνώστης αυτών των γραμμών μπορεί να επικαιροποιήσει και να προσωποποιήσει, δικές του παρατηρήσεις μέσα στο γενικό πολιτικοκοινωνικό κλίμα που μας έχει μισομαράνει, θα είναι μια θετική εμπειρία του. Δυσπιστούμε σαν τον πλάτανο κι όλο κοιτάζουμε τους κλώνους του, πότε θα ξεθαρρέψουν και θα πρασινίσει. Τότε και η δική μας δυσπιστία θα μεταβληθεί. Και θα ήταν σπουδαίο επίτευγμα αν άνθιζε και η δική μας πολιτική και κοινωνική ζωή. Οι φυσικοί νόμοι του οικοσυστήματος μας φέρνουν πλησίον. Κι αυτό είναι μια αχτίδα αισιοδοξίας….