YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
30
Μάιος
2017

Δυο θάνατοι συμπολιτών

Άννας Παπαδοπούλου –Καψιώτη Δασκάλας

& Χρίστου Φακίνου, Πιλότου Αεροσκαφών


 

 

 

Μέσα στην «επιδημία» των θανάτων, φέτος, που σάρωσαν κάποιες ηλικίες, την περασμένη βδομάδα προπέμψαμε με τη δέουσα εκκλησιαστική τάξη δυο συμπολίτες. Άμεσα στο Αίγιο την ευσεβή δασκάλα Άννα Καψιώτη – Παπαδοπούλου, στην ένατη δεκαετία του βίου της και στην Αθήνα κηδεύτηκε ο Χρίστος Φακίνος, Υψηλόβαθμος της πολεμικής και στη συνέχεια πιλότος της πολιτικής αεροπορίας, μεγάλων σύγχρονων αεροσκαφών, κάνοντας το τελευταίο του πέρασμα από τους αιθέρες, προς τον τελικό ουρανό του επέκεινα.

Από τα χέρια τη δασκάλας Άννας Καψιώτη, πέρασαν δεκάδες αιγιωτόπουλα, που τη θυμούνται με συγκίνηση και λατρεία

που τους «άνοιξε τα μάτια» στη γνώση και κατεύθυνε τις ψυχούλες τους μέσα από την ορθόδοξη πίστη στις βασικές μεταφυσικές αλήθειες. Ειδικά για το δάσκαλο επιβεβαίωση της αξίας του είναι η αναγνώριση του έργου του, από τους μαθητές του, όταν αυτοί μεγαλώσουν και ωριμάσουν πνευματικά. Κυρίες σήμερα, τα άλλοτε πρωτάκια, προσήλθαν με ανθοδέσμες για την πρώτη τους δασκάλα, πρότυπο και ιδανικό τους, στην ιδιωτική εκπαίδευση που σταδιοδρόμησε.

 

Η Άννα, «η κυρία Άννα» σ’ όλη της τη ζωή, δοκιμάστηκε από πολλούς πόνους. Στερεωμένη στην πίστη της, τους άντεξε, τους αντιμετώπισε, τους πολέμησε μέχρι που εξαντλήθηκαν τα βιολογικά της αποθέματα. Ελάχιστα βρήκε ο θάνατος να πάρει από μια ύπαρξη σχεδόν εξαϋλωμένη, από την προσευχή και τη βαθιά κατάνυξη που ζούσε καθημερινά. Αντίθετα, σ’ αυτή την άθληση το ψυχικό της μεγαλείο ήταν διάχυτο σ’ όλα τα ζητήματα και σ’ όλα τα προβλήματα της καθημερινής ταλαιπωρίας της. Έφυγε ως διαπιστευμένη Χριστιανή και άφησε πίσω της παράδειγμα καρτερίας και ψυχικής αντοχής. Αυτό ήταν το δια βίου, τελευταίο της δίδαγμα. Αυτό που μένει, όταν ο χοϊκός άνθρωπος επιστρέψει στη γη του. Μένει όμως το παράδειγμά της, η γαλήνια αύρα που εξέπεμπε η ύπαρξή της. Έφυγε με την ικανοποίηση ότι «πολύ ηγάπησε» και περισσότερο πόνεσε. Σταυρώθηκε και δε λιποψύχησε. Πολλά μάτια βούρκωσαν μπροστά στην τραγική αλήθεια της μορφής της, στο φέρετρο. Και ήταν όλα η βουβή προσευχή, να βρει επιτέλους ηρεμία και ανάπαυση η πολυώδυνη, στη ζωή, διέλευσή της, μέχρι την απέλευσή της, μόλις προχθές, δηλ. την περασμένη εβδομάδα. Κηδεύτηκε με το βασίλεμα του ήλιου, συμβολικά και πραγματικά τελευταίας ημέρας της ζωής της, την Παρασκευή 12 Μαϊου 2017.

ΑΝ.- / ΦΛ.-

#

Το Χρίστο Φακίνο τον είχαμε χάσει τον τελευταίο καιρό, οι φίλοι του. Ούτε στην αγορά κυκλοφορούσε, ούτε στο Πυργάκι όπου είχε χτίσει την αητοφωλιά του. Υπήρχε όμως, ολοζώντανος και κεφάτος στη βιβλιοθήκη μας. Ακαταπόνητος και γλαφυρός συγγραφέας των εμπειριών του, είτε ως στρατιωτικός είτε ως πιλότος στην πολιτική αεροπορία, όλα τα βιβλία του τον κρατάνε ζωντανό και παρόντα. Ανοίγουμε ένα και είναι σα να συνομιλούμε μαζί του. Τόση αστραφτερή ενάργεια είχε το πνεύμα του και άλλη τόση πειστικότητα η γραφή του. Διαβάζουμε τίτλους: «Πετώντας», «Κυβερνήτης Αεροσκαφών» με την τόσο λιτή και βαθιά ανθρώπινη αφιέρωση : Στη Σεμίραμι που «έφυγε», τη γυναίκα του και στο Χρήστο που ήρθε, τον εγγονό του που γεννήθηκε., «Το πρωινό της ντροπής», «Σχολή αεροπορίας», «Αέρινο παραμύθι».Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Αντισμηνάρχου από την πολεμική αεροπορία που προερχόταν και του κυβερνήτη Jumbo από την πολιτική αεροπορία (Ολυμπιακή Ωνάση).

Σύγχρονος και αεικίνητος, ένας έφηβος συνταξιούχος, με δροσερή επικοινωνία μαζί μας, ονειρευόταν σαν παιδί και εκτελούσε σαν ώριμος άντρας ό,τι είχε στη σκέψη του. Με το Αίγιο συνδέθηκε πολύ στενά αλλά είχε το ατυχές προνόμιο να ξεπροβοδήσει όλη την παρέα των φίλων του, με τους οποίους είχε τόσο πολύ δεθεί. Έφυγε τελευταίος. Κοσμοπολίτης, έξοχος αφηγητής και στοχαστής συνάμα. Είχε δυνατά ανακλαστικά και ψυχικά αποθέματα κοινωνικής προσφοράς. Επί δημαρχίας Σιαβελή υπήρξε υποψήφιος σύμβουλος. Τιμήθηκε από εκλεκτούς ανθρώπους αλλά χωρίς να εκλεγεί, ευτυχώς. Υπάρχει μεγάλη απογοήτευση και στα αιρετά αξιώματα.

Όταν έγραφε ένα νέο βιβλίο του, έβαζε παραμάσχαλα το πρώτο τυπογραφικό δοκίμιο και ερχόταν στο γραφείο της «’Ερευνας», τρισχαρούμενος: Σούφερα δουλειά έλεγε. Ρίξε του μια τελευταία ματιά. Κάτι θα πιάσει το δικό σου μάτι. Στο «Πετώντας» υπάρχει ο πρόλογος με την υπογραφή μας. Σήμερα, με την ανάμνησή του, τιμούμε την εμπιστοσύνη του και την αγάπη του. Είχε γίνει ο δικός μας άνθρωπος στην κοινωνία των βιβλίων και των εντύπων γενικά. Είχε πολλά και πολλαπλά ενδιαφέροντα. Οι σελίδες των βιβλίων του είναι μια περιήγηση ευχάριστη και για μας τους αταξίδευτους και καρεκλόβιους. Γνώριζε τη γλώσσα και τη χρησιμοποιούσε κατάλληλα.

Οι φίλοι του, θυμόμαστε εκείνο το εγκάρδιο και πλούσιο δείπνο στις βεράντες του εξοχικού του, θύμιζε κινέζικη παγόδα., στο Πυργάκι, ένα καλοκαίρι με την τελευταία σελήνη του Αυγούστου. Και τον αεικίνητο Χρίστο, ν’ ανταποκρίνεται στις κοσμικές υποχρεώσεις του σαν άρχοντας και που για καθένα μας, είχε τον αρμόζοντα λόγο να απευθύνει και να συζητήσουμε, μέχρι που το μεγάλο φεγγάρι έδυε, μακριά στο Παναχαϊκό. Τους ουράνιους, γνώριμους δρόμους της καριέρας του, σήμερα τους ξαναδιαβαίνει προς το επέκεινα, χωρίς το αεροπλάνο που ήταν το πάθος του αλλ’ όπου η ευδοκία του Θεού, του έχει προετοιμάσει την τελευταία πτήση. Τον θυμόμαστε και ζη ανάμεσά μας, όλος ενέργεια, μια λάμψη που ξεπεταγόταν από το βλέμμα του. Αυτή την «αιωνιότητα» μνήμης του, του υποσχόμαστε, όσο υπάρχουμε κι εμείς….