|
Παρασκευή, 02 Ιούλιος 2010 08:01 |
|
Με νοσταλγία φέρνω στο νου μου μια μικρή αυλή με αυτοσχέδιους ξύλινους πάγκους στη σειρά και δεκάδες ζευγάρια παιδικά μάτια, ολάνοιχτα κι ανυπόμονα, αντίκρυ σε ένα μεγάλο άσπρο πανί, φωτισμένο από τις αχνές ακτίνες μιας γκαζόλαμπας. Το θέατρο σκιών των παιδικών μας χρόνων,
αυτή τη γνήσια λαϊκή καλλιτεχνική και πολιτιστική παράδοση, πολύτιμη πηγή ψυχαγωγίας για γενιές και γενιές Ελληνόπαιδων στους δύσκολους καιρούς της πνευματικής δίψας και της υλικής ανέχειας. Με τους διαχρονικούς «ήρωες», που έζησαν στο παρελθόν, ζουν σήμερα ανάμεσά μας και θα εξακολουθήσουν να ζουν στην προοπτική του μέλλοντος. Με το Βεληγκέκα, άγριο κεχαγιά του ξενόφερτου Βεζύρη, το μπάρμπα – Γιώργο, παμπόνηρο καταπιεστικό χωροφύλακα της εγχώριας εξουσίας, τον ψοφοδεή Χατζηαβάτη, έτοιμο και πρόθυμο να γίνει εξωμότης ακόμη και για ασήμαντο προσωπικό όφελος, τον ψευτοπαλληκαρά Σταύρακα, με την καρδιά λαγού, τον ξεπεσμένο αριστοκράτη σιορ Διονύσιο.Και πρώτον απ’ όλους τον Καραγκιόζη, κορυφαία φιγούρα του θεάτρου σκιών, θυμόσοφο μαζί και ευφυολόγο, με αλώβητο τον πυρήνα της παιδικής αθωότητας, με ψυχική εντιμότητα παρά τις μικρές ενοχλητικές πονηριές του και τις πιο μεγάλες μπαγαποντιές του, πιστή εικόνα και ομοίωση του απλού καθημερινού ανθρώπου. Που ξυπόλητος, γυμνός και πεινασμένος πορεύεται σε κακοτράχαλα μονοπάτια, με αγκομαχητό διασχίζει αφιλόξενες λαγκαδιές και σαν ξανοίξει μπροστά του, ξαφνικά, ένα ξέφωτο παρευθύς αστράφτει σαν πίδακας φωτός μια έκρηξη αισιοδοξίας στην καρδιά του και ακράτητος ρίχνεται στο χορό και στο τραγούδι.Μάταια αναζητώ σήμερα τον Καραγκιόζη της νιότης μου, δεν τον βρίσκω πουθενά κι ας προβάλλει μπροστά μου ολοζώντανο το καινούργιο θέατρο σκιών. Στη γυάλινη οθόνη, παρών ο κεχαγιάς του Βεζύρη, παρών κι ο εγχώριος τοποτηρητής, παρών ολόκληρος, σχεδόν, ο θίασος. Λάμπει κάτω από τις ακτίνες του ηλεκτρονικού ήλιου και το ολοφώτεινο Σεράγι, αντίκρυ στην άδεια και σκοτεινή καλύβα. Λείπει, μόνο, ο μικρός ανθρωπάκος με τη μεγάλη καμπούρα.Τη θέση του στο σύγχρονο θέατρο σκιών έχουν πάρει αμέτρητοι εποχικοί καραγκιόζηδες, που διαγκωνίζονται στις πύλες του Σεραγιού, ποιος, πρώτος, θα υποβάλει τα σεβάσματά στο μεγάλο Βεζύρη, ποιος θα κερδίσει την πολύτιμη εύνοιά του, ποιος θα εξαργυρώσει ακριβότερα την υποταγή του. Όλοι, πλαστά και κακέκτυπα αντίγραφα του πρωτότυπου, καμιά σχέση, καμιά συγγένεια, καμιά ομοιότητα δεν έχουν με το δικό μου Καραγκιόζη. Οι σύγχρονοι καραγκιόζηδες δεν περπατούν ξυπόλητοι, δε λιμοκτονούν, δεν είναι ρακένδυτοι.Γιατί, απλά, είναι οι αργυρώνητοι εκατόνταρχοι του Καίσαρα!... 20 Ιουνίου 2010. Κώστας Α. ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ |
|
Τελευταία Ενημέρωση ( Παρασκευή, 02 Ιούλιος 2010 08:04 )
|
