Καθημερινά, τον τελευταίο καιρό και με αφορμή τις «επιδόσεις» της εθνικής οικονομίας, είμαστε, σαν χώρα, σαν κράτος και σαν λαός, κρεμασμένοι στα πρωτοσέλιδα των ξένων εντύπων, ανά την υφήλιο, πρώτη είδηση στα ενημερωτικά και ανέκδοτο στα ψυχαγωγικά προγράμματα των τηλεοπτικών διαύλων. Tα σχόλια, βαρύτατα επικριτικά
για τις κυβερνητικές επιλογές, για την παράλυση των κρατικών δομών, για το λαό στο σύνολό του. Με μόνιμη την επωδό, ότι οι Έλληνες πρέπει να μάθουν να ζουν λιτά, σα Σπαρτιάτες και όχι σε βάρος άλλων λαών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.Ο υπουργός Οικονομικών παραλληλίζει τη χώρα με τον Τιτανικό και ο Πρωθυπουργός γνωμοδοτεί, ότι η εθνική οικονομία κείται σε κώμα, στη μονάδα εντατικής νοσηλείας, γεγονός, κατά την άποψή του, που, λόγω κυρίως και των προβλεπομένων από τις Ευρωπαϊκές Συνθήκες δεσμεύσεων, οδηγεί σε απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Ο κάθε σκεπτόμενος πολίτης γνωρίζει ότι, με την με την προσχώρησή της στις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ενοποίησης, η χώρα έχει αναλάβει τη συμβατική υποχρέωση και να αποδέχεται και να εφαρμόζει απαρέγκλιτα τις Οδηγίες του Ευρωπαϊκού Διευθυντηρίου. Όμως, είναι άλλο πράγμα η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και εντελώς διαφορετικό ο περιορισμός της ελευθερίας, κατά τη διαχείριση των αποφάσεων και μέτρων, που αφορούν σε θέματα σχετικά με την εσωτερική οικονομική λειτουργία της Ένωσης. Γι αυτό και η ατυχής δήλωση, δικαίως έχει προκαλέσει οξείες αντιδράσεις.Και μένει, ακόμη, αναπάντητο το κρίσιμο ερώτημα: Ποιοι ευθύνονται για τη δεινή οικονομική κατάσταση της χώρας; Είναι οι καπετάνιοι, που διαχρονικά βρέθηκαν στο πηδάλιο του εθνικού σκάφους και είχαν την ευθύνη για τη χάραξη της πορείας; Είναι οι αξιωματικοί (αξιωματούχοι ακριβέστερα) με τον εθισμό τους στην κραιπάλη δύναμης και α συδοσίας ή μήπως είναι το πεινασμένο πλήρωμα; Κάποιοι, συχνά, μηρυκάζουν την πολύ γνωστή και βολική θεωρία που πρεσβεύει ότι κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του ταιριάζουν. Ακόμη, όμως, αν και αυτό αληθεύει, είναι πολιτικά παράνομο και εθνικά επικίνδυνο, να σταυρώνεται ένας ολόκληρος λαός για τα εγκλήματα μιας δράκας αξιωματούχων και κρατικών μανδαρίνων που διοικούν το δύστηνο φέουδο με παγιωμένη τη νοοτροπία των, ελέω Θεού, τιμαριούχων.Είναι, όλοι αυτοί, που υπό το προστατευτικό «νομικό» πλέγμα της ανυπαρξίας κολασμού παριστάνουν τους αδιάφορους θεατές των τεκταινομένων, σα να μην τους αφορούν τα ανομήματά τους, σα να μην είναι συμμέτοχοι στη μεγάλη οικονομική συνωμοσία και ομοτράπεζοι στο μεγάλο φαγοπότι, σα να μην έχουν διαμοιράσει μεταξύ εαυτών και αλλήλων τα ιμάτια του λαού.Είναι όλοι αυτοί που έχουν το απύθμενο θράσος να περιφέρονται στους τηλεοπτικούς διαύλους και να προβάλλονται στις σελίδες των εγχωρίων εντύπων, υποδυόμενοι τις αθώες περιστερές. Είναι όλοι αυτοί, και όχι οι απλοί πολίτες, που οφείλουν να λογοδοτήσουν για τα πεπραγμένα της «πολιτείας τους». Για τη διαχείριση, όλα, όλα τα τελευταία σαράντα περίπου χρόνια, των εθνικών πόρων και των κοινοτικών κονδυλίων. Πρωτίστως όμως για να δοθεί μια αξιόπιστη απάντηση στο ερώτημα: αν η ροή αυτού του πακτωλού άφησε θετικά σημάδια στην οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική πορεία της χώρας, αν συνέβαλε στη βελτίωση των συνθηκών της ζωής των πολιτών, αν βοήθησε στην ανάπτυξη του εθνικού παραγωγικού δυναμικού..Οι απλοί πολίτες δεν ασκούν διοίκηση. Δε διαμορφώνουν τους κανόνες της οικονομικής πολιτικής. Δεν είναι αυτοί που ακυρώνουν τις κρίσιμες προϋποθέσεις της εύορκης άσκησης των εξουσιών., τη χρηστή, δηλονότι, διοίκηση και την έντιμη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών. Και εξοργίζονται με ό,τι η λαϊκή αυτή οργή μπορεί να σημαίνει, όταν διάφοροι αρμόδιοι και αναρμόδιοι «διαμορφωτές» της κοινής γνώμης, μας κανοναρχούν μέσα από τον έντυπο και τον ηλεκτρονικό Τύπο, ότι η καταστροφική εικόνα της εθνικής οικονομίας, τροφοδοτεί το διεθνή διασυρμό ο λ ό κ λ η ρ η ς της χώρας.Πρόκειται για μια προσπάθεια μετάθεσης των ευθυνών των αρχόντων στους αρχομένους, με φανερή την πρόθεση να αποδεχθούν οι πληβείοι το δόγμα, ότι είναι δικαίωμα των ολίγων να σιτίζονται δωρεάν στο Πρυτανείο και υποχρέωση των πολλών να πληρώνουν το λογαριασμό.21.2.2010. Κώστας Α. ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ |
