ΕΡΕΥΝΑ

Η φοβέρα της πτώχευσης  ακούστηκε για πρώτη φορά το 1827 όταν το νεοσύστατο Ελληνικό κράτος  αδυνατούσε να πληρώσει τα δάνεια που είχαν πάρει οι οπλαρχηγοί για τον αγώνα το 1821.  2 800.000 λίρες της εποχής και από τα οποία έφτασαν στα χέρια των Ελλήνων μόνο οι 560.000  και από τα οποία μόνο οι 100.000 πήγαν στις ανάγκες του αγώνα ενώ τα υπόλοιπα τα πήραν  διάφοροι γνωστοί -άγνωστοι!Την κατάσταση έσωσε η ναυμαχία του Ναυρίνου η οποία καθώς υποστηρίζεται έγινε για να μη διαλυθεί το νεοσύστατο Ελληνικό κράτος και οι δανειστές  να μη χάσουν τα λεφτά τους  που κάποτε υπολόγιζαν πως θα εισπράξουν.Και βέβαια ήξεραν τι έκαναν. Πάντα ξέρουν τι κάνουν!Το 1843 οδήγησαν στη δεύτερη φοβέρα πτώχευσης. Και ενώ ανάγκασαν με την άρνησή τους τον Καποδίστρια  να εκποιήσει την προσωπική του περιουσία για να λειτουργήσει το κράτος, τελικά δάνεισαν 60 εκατομμύρια φράγκα από τα οποία το 33 εκατ. πήγαν για αποπληρωμή των δανείων της ανεξαρτησίας και τα υπόλοιπα  12.5 εκατομ. δια την εξαγοράν  μέρους της Φθιώτιδος  και των επαρχιών  Αττικής και Ευβοίας από την Τουρκία και 7,5 εκατομ για την συντήρηση των Βαυαρικών στρατευμάτων ( Άγγελος Αγγελόπουλος  -το Δημόσιον Χρέος της Ελλάδος-εκδόσεις Ζαχαρόπουλος  Αθήνα 1937 )Το 1879 μετά από μια μακρά περίοδο εσωτερικού δανεισμού η Ελλάδα βρέθηκε στη δίνη μιας κακοδιαχείρισης από την οποία  δια στόματος Τρικούπη –αν και όχι εξ αιτίας του λένε οι ιστορικοί – η Ελλάδα βρέθηκε να χρωστά  585  εκατομ φράγκα και να πτωχεύει θεωρητικά για τρίτη φορά  καθώς τα χρήματα των δανείων είχαν  χρησιμοποιηθεί – καλώς ή κακώς …και τα δύο- σε υποδομές, σε υποθέσεις  εθνικής αποκαταστάσεως , χρηματοδότηση του Κρητικού αγώνα  και προμήθειες  πολεμικού  υλικού. Φυσικά από τα χρήματα των δανείων,  το 35% υπολογίζεται ότι δεν έφτασε ποτέ στην Ελλάδα .Ο δανεισμός  είναι τόσο βαρύς  που η Ελλάδα μοιραία οδηγείται σε πτώχευση.Βέβαια η δεκαετία του 1880 είναι μια δεκαετία ανάπτυξης  με επενδύσεις που υπερέβαιναν  της οικονομικές δυνατότητές μας. Είναι η εποχή που άρχισε να δημιουργούνται το οδικό δίκτυο , οι σιδηρόδρομοι Αθηνών – Πειραιώς -Πελοποννήσου (ΣΠΑΠ) και άλλα . Ήταν η εποχή όμως που ο πολύ ακριβός  εξωτερικός δανεισμός  αυξάνεται δραματικά .Η συνέχεια είναι γνωστή. Η χώρα μπαίνει στην καταστροφική περιπέτεια του πολέμου του 1897 και οι Τούρκοι φτάνουν σχεδόν έξω από τη Λαμία .Επεμβαίνουν πάλι οι Μεγάλες Δυνάμεις (για να μη χάσουν τα λεφτά τους)  και μας υποχρεώνουν στον Διεθνή οικονομικό έλεγχο. Η ειρήνη κοστίζει στην Ελλάδα μεταξύ άλλων και 4 εκατομ χρυσές  λίρες ως πολεμική αποζημίωση.Τον Μάρτιο του 1910 συνάπτονται νέα δάνεια για έργα. Ο νόμος περί οικονομικού ελέγχου παραβιάζεται κατάφωρα αλλά κανείς δε μιλάει και η Ελλάδα εκδίδει χαρτονόμισμα 600 τη μια φορά και 500 εκατομ. την άλλη στη διετία 1921-22.Παρά τη ήττα στη Μικρά Ασία η πτώχευση αποφεύγεται με το Α ΄.  αναγκαστικό δάνειο και ο Πρωτοπαπαδάκης κόβει το χαρτονόμισμα στη μέση κρατά το ένα μέρος στην κυκλοφορία και το άλλο το ανταλλάσσει με τίτλους εσωτερικού δανεισμού.Τον Μάρτιο του 1931 λίγο πριν την τελευταία πτώχευση του 1932 η Ελλάδα  χρωστάει στον εξωτερικό δανεισμό της 2.868 εκατομ. χρυσά φράγκα. Η πτώχευση είναι μοιραία .Όμως επιζούμε.Τελικά ο διακανονισμός όλων αυτών των χρεών έγινε στη διετία 1952-53 οπότε η αυστηρή δημοσιονομική πολιτική  συμμάζεψε  τα δημόσια οικονομικά έως το 1962-67 οπότε διακανονίστηκε το 97% των Ελληνικών χρεών μέχρι το 1981 και εντεύθεν από όπου αρχίζει ο ανήφορος του εξωτερικού χρέους αλλά επιζούμε και θα επιζήσουμε όπως λένε οι δανειστές μας που τους συμφέρει διότι κερδοσκοπούν ασύστολα και όπου καθώς λέγεται θα γίνουν οι πλούσιοι –πλουσιότεροι και οι φτωχοί –μισθωτοί , συνταξιούχοι-φτωχότεροι. Αλλά για να μας διώξουν αποκλείεται. Ποιος σφάζει την αγελάδα  που την αρμέγει καθημερινά ;                            Σταύρος Ιντζεγιάννης